Αυτά τα steampunk συρταράκια ξεκίνησαν από ένα μάθημα και εξελίχθηκαν στο best-seller μου αυτής της χρονιάς. Δεν ξέρω πόσα έφτιαξα, αλλά ξέρω ότι ευχαριστήθηκα κάθε ένα από αυτά αφού όλα ήταν διαφορετικά. Έστειλα πολλά στην Αμερική, στην Ευρώπη, στον Καναδά , ακόμα και στην Αυστραλία αλλά μέχρι πριν λίγες μέρες κανένα στην Ελλάδα. Μάλιστα είχα στεναχωρηθεί λίγο γιατί  το βλέπω και λίγο πατριωτικά. Η αδερφή μου μου έλεγε ότι φέτος στην Ελλάδα ο κόσμος θέλει να καλύψει βασικές ανάγκες ακόμα και με τα δώρα, αλλά δεν καταφερε να με παρηγορήσει!

Αυτή η φουρνιά έχει και ένα συρταράκι για κάποιον στην Ελλάδα, οπότε είμαι τόσο χαρούμενη, που αποφάσισα να κάνω και ανάρτηση!

Τελευταίο workshop για το 2012

Το τελευταίο workshop για φέτος, έγινε την πρώτη του Δεκέμβρη. Την σαιζόν την κλείσαμε με μια από τις πιο αγαπημένες μου βιβλιοδεσίες  το exposed stitch binding. Τα κορίτσια υπέροχα , με πολύ κέφι και όρεξη και τα βιβλία τους πανέμορφα!

¨Ηταν μια καταπληκτική χρονιά! Με τίμησαν  πολλές κοπέλες, από μέρη ακόμα και πολύ μακρινά από την Αθήνα. Όλες τους με όρεξη, κέφι , δημιουργική διάθεση και πολύ ταλέντο.  Περάσαμε σε όλα τα workshops πολύ όμορφα  - με πολύ γέλιο αλλά και δουλειά. Και χαίρομαι που βλέπω πια τις δικές τους δημιουργίες, το ταξίδι τους στη βιβλιοδεσία και στα mixed media, και ξέρω ότι έχω βάλει το λιθαράκι μου κι εγώ!

Ευχαριστώ κορίτσια!

Μπήκε και ο Δεκέμβρης! Τι γρήγορα που περνά ο καιρός! Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν με γρήγορους ρυθμούς!

Ήρθε η ώρα και για την καινούργια μας πρόκληση στο scrapGreece. Το θέμα φυσικά Χριστουγεννιάτικο.

Σκεφτείτε ποια ήταν τα ομορφότερα Χριστούγεννα για σας, τι τα έκανε ξεχωριστά, ποιο είναι το στολίδι του δέντρου που σας αρέσει, ποιο πρόσωπο θα θέλατε να είναι κοντά σας αυτά τα Χριστούγεννα, οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτή την υπέροχη γιορτή και εποχή του χρόνου και δημιουργήστε τη σύνθεσή σας.

Ένα από τα έθιμα των Χριστουγέννων που με κάνει πάντα χαρούμενη, είναι τη στιγμή που κοιτάω την αλληλογραφία μου και ξεχωρίζω κάποια Χριστουγεννιάτικη κάρτα ανάμεσα στους πεζούς λογαριασμούς. Εκτός από το ότι οι κάρτες της κάθε χρονιάς είναι πάντα μέρος της διακόσμησης του σπιτιού μου, εκτός από το ότι  μπαίνουν στο άλμπουμ χρονιάς και τις θυμόμαστε για πάντα, είναι εκείνη ζεστασιά που σε γεμίζει να ξέρεις ότι κάποιος σε αγαπάει, σε σκέφτεται και μπαίνει στον κόπο να σου το δείξει.

Γι αυτό και δεν σας έφτιαξα layout αυτό τον μήνα, αλλά ένα tutorial για Χριστουγεννιάτικη κάρτα.

Η καρτούλα μας είναι γρήγορη, αλλά με αρκετές τεχνικές, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν παντού. Ελπίζω να σας αρέσει.

Χρησιμοποίησα

- Χαρτί ακουαρέλας 300 gsm
- Dylusion mists   σε χρώματα crushed grape, vibrant turquoise, pure sunshine
- Tattered Angels Iridescent gold
- Πινέλο /μαρκαδόρος νερού
- Σφραγίδα Christmas Blueprint
- Promarkers

Δεύτερη ανάρτηση σήμερα! Σας ζαλίζω - με καλό σκοπό όμως!

Στις αρχές του μήνα η φίλη μου η Παρασκευή με προκάλεσε με ένα ασυνήθιστο τρόπο. Μου ζήτησε να αφήσω πέρα τα  mixed media, και να ξαναγυρίσω στις παλιές εποχές του clean&simple.

Από καιρό ήθελα να κάνω ένα LO για το τέταρτο μέλος της οικογένειάς μας, που έφυγε από γεράματα το Σεπτέμβριο. Η απουσία της είναι ακόμα ανοιχτή πληγή για όλους μας, αλλά ήταν τόσο πολύ κουρασμένη στο τέλος που δεν πήγαινε άλλο.

Η Wolf ήταν το πρώτο μου παιδί. Πάντα είχα σκύλο, αλλά ποτέ μέσα στο σπίτι. Όταν μείναμε μαζί με το Χάρη και εκείνος έφυγε φαντάρος, πήραμε τη Wolf. Ήταν το τελευταίο σκυλάκι της γέννας, μικρόσωμη και καταιδρωμένη σε σχέση με τα αδέρφια της. Αφού όταν τη διάλεξα, τα λόγια του ιδιοκτήτη ήταν τα εξής "Τώρα τι να σας χρεώσω γι αυτό?"

Όμως ήταν ένα σκυλί που μόνο γλώσσα δεν είχε, γιατί κατά τα άλλα μίλαγε. Πάντα κατάφερνε να επικοινωνήσει αυτό που ήθελε. 

Τα δεκατέσσερα χρόνια της ζωής της, ήταν η μεγάλη μας κόρη. Παντού μαζί μας, γύρισε την Ελλάδα, ξενύχτισε στα μπαράκια, έκανε camping, έφαγε σε ταβέρνα - μέχρι και ανοιχτές συναυλίες παρακολουθούσε. Και πάντα δίπλα μου. Ξαπλωμένη στο γραφείο όταν ήμουνα εκεί, στην τουαλέτα έξω από την πόρτα μέχρι να βγω,   δίπλα στο κρεββάτι - στρώμα - αιώρα, όλο το βράδυ, ακούνητη να με φυλάει....... Ο Χάρης έψαχνε τη Wolf για να δει που είμαι......

Ακόμα και πριν το τέλος, που πια δεν μπορούσε να περπατήσει, όταν έφευγα από το γραφείο για να πάω μέσα, σερνότανε να με ακολουθήσει - και ας μην μπορούσε.

Την Ήριννα τη δέχτηκε σαν ένα επιπλέον μέλος της αγέλης. Το παιδί μου έμαθε να σηκώνεται κρατημένο από τη γούνα της. Και όσο και αν την πονούσε η μικρή, ποτέ δεν γύρισε ούτε να την γρυλίσει!

Η πιο δύσκολη απόφαση της ζωής μου, ήταν η ευθανασία της. Όταν κατάλαβε ότι δεν μπορούσε άλλο, σταμάτησε να τρώει! Ποιος,  η Wolf, που επιθεωρούσε τα πιάτα μας να δει τι θέλει!  Στο τέλος είχε μείνει μόνο κόκαλα  Όταν ήρθε η κτηνίατρος για την ένεση - λες και ήξερε - πήγε μόνη της, παρόλο που δεν την πλησίαζε ποτέ! Τα ζώα είναι τελικά πολύ πιο σοφά από τους ανθρώπους.

Θα την έχουμε σε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας για πάντα!

Κι επειδή χρησιμοποίησα το σκετς της skissedilla #185 θα το υποβάλλω και εκεί

Σας χρωστάω μια ανάρτηση από το μάθημα της προηγούμενης βδομάδας : Παλαίωση αντικειμένου με ακρυλικά. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, λοιπόν, σας την δείχνω σήμερα.

Περάσαμε πολύ ωραία - τα κορίτσια ήταν πολύ καλή παρέα. Είχαν πολύ όρεξη να λερωθούν και να μάθουν, και γι αυτό ήρθαν όλες με τις ποδιές τους!  Παρατηρείται βέβαια, ότι οι πρώτες φωτογραφίες τραβήχτηκαν πρωί και οι τελευταίες νύχτα! Ε, αυτό δείχνει πόσο ωραία περάσαμε!

Και να και οι δημιουργίες των κοριτσιών. Δεν φαίνονται πάρα πολύ παλιά και σκουριασμένα τα κουτάκια μας?

Το καινούργιο μου βιβλίο. Αυτή τη φορά έχει μια κανονική, παλιά, αντικέ πόρτα για εξώφυλλο. 

Και όχι μόνο αυτό, αλλά πάνω της κυκλοφορεί και ένα σαμιαμίδι. Δεν ήταν σημάδι καλής τύχης, παλιά, να έχεις στο σπίτι σου ένα σαμιαμίδι?

Φτιαγμένο με τα αγαπημένα μου πια ακρυλικά traditions, βίδες και παξιμάδια από τα εργαλεία του μπαμπά ( ο άντρας μου δεν έχει καν εργαλειοθήκη!), modelling paste για τα 3D, και τεχνικές παλαίωσης όπως αυτές που κάναμε στο προηγούμενο  και θα δείξω και στο επόμενο workshop! Χι, χι, χι - είμαι στο στοιχείο μου, ε?

Worksop παλαίωσης με ακρυλικά.  Δεν θέλω να κάνω διακρίσεις στις μαθήτριες μου,, αλλά η διαφορά του απουσιολόγου φαίνεται! Ο απουσιολόγος δουλεύει και το υπόλοιπο τμήμα κουτσομπολεύει!

Το τραβήξαμε χθες μέχρι το βράδυ αλλά περάσαμε τέλεια. Δημιουργήσαμε, φάγαμε, ήπιαμε και είχα και τουλάχιστον μια μαθήτρια που κράτησε σημειώσεις σε αυτά που έλεγα!!!!! Ε? Δεν πρέπει να είμαι περήφανη ως δασκάλα????