Χρώματα Κιμωλίας: Αλήθειες, ψέμματα, tips και tricks - Μέρος 3

Το τρίτο και τελευταίο μέρος της δωρεάν παρουσίασης που έγινε στο Scraps n Pieces Shop στην Καλλιθέα για τα Chalky Finish της Deco Art.

Καλές δημιουργίες σε όλους!

Χρώματα Κιμωλίας: Αλήθειες, ψέμματα, tips και tricks - Μέρος 2

Όπως είχα υποσχεθεί, σας βάζω το δεύτερο μέρος από μια δωρεάν παρουσίαση που έγινε στο Scraps n Pieces Shop στην Καλλιθέα για τα Chalky Finish της Deco Art.

Σε λίγες μέρες ακολουθεί και το τρίτο!

Ikea Trofast makeover

As I already told you at my previous post, this month is the month of upcycling!

Μήνας ανανέωσης ο Σεπτέμβρης όπως σας έλεγα και στο προηγούμενο ποστ!

Among all the other "useful-and-not forgotten" items I have at the basement, is an Ikea trofast frame, bought 13 years ago, for my daughter to store her toys. After her seventh birthday, she declared herself a "grown-up", threw all her "baby" staff away, and instead of a birthday present she asked to redecorate her room with libraries etc , to store  her numerous books and table games. A strong minded kid, you would exclaim! Well, she redecorated again last year, so tell me!!!

Ανάμεσα σε όλες τις σαβούρες (σικ) που έχω μαζέψει στο υπόγειο, βρήκα τις προάλλες ένα επιπλάκι Trofast από το Ikea, που είχε η κόρη μου για να φυλάει τα παιχνίδια της. Όταν έγινε 7 χρονών, πέταξε όλα τα "μωρουδίστικα" από το δωματιο της, μια και είχε πια μεγαλώσει και χρειαόταν βιβλιοθήκες για τα βιβλία και τα επιτραπέζια της. Η αλήθεια είναι ότι είναι βιβλιοφάγος, αλλά νομίζω ότι βρήκε απλά δικαιολογία ότι δε είχε που να βαλει τα βιβλία της, γιατί δήλωσε ακριβώς το ίδιο και πέρσι και ξαναάλλαξε το δωματιο της, αν και δεν χρειαζόταν άλλες βιβλιοθήκες!


So this trofast frame, lied more than 5 years in hiding gathering dust, in an effort to avoid being thrown away. I suppose that it felt good, when I made my dear husband carry it back to the light!

Αυτό το ταλαίπωρο επιπλάκι, μάζευε σκόνη στο υπόγειο, πάνω από 5 χρόνια, οπότε ήταν ή ώρα να το πετάξουμε ή ώρα να το φτιάξουμε. Με αυτές τις καλές προθέσεις, είπα στον άντρα μου να μου το φέρει στο στούντιο.

I already had my trusted Chalky Finish colors out and waiting, so I only had to decide what its final shape would be and what new purpose would it serve!

Μονίμως έχω ανοιχτά Chalky Finish σε διάφορα χρώματα αφού βάφω τα πάντα¨Από βαζάκια μαγιονέζας και ντενεκεδάκια, μέχρι τα βιβλία μου και παλιά έπιπλα. Το ανέβασα πάνω και επιθεώρησα τα χώματα μου. Μισό βαζάκι lace που κόντευε να ξεραθεί, ήταν η αρχή. 

Be ready to be amazed, because it is a complete transformation! The poor Trofast, became a very beautiful item for our entrance hall! It has great storage capacity, and it is a great conversation point, as everybody wants to know where I got it!

Νομίζω ότι θα εκπλαγείτε, γιατί πανεύκολα,το επιπλάκι μεταμορφώθηκε ολοκληρωτικά και έχει πάλι μια θέση στην είσοδο του σπιτιού μας, αφήστε που χωράει ένα σωρό πράγματα!

And the best is that apart of the chalky finish paint (half used bottles, so I had them in my stash) it cost me only 18 euros for the top and the hinges. Ah? What do you think? Am I a genious or not?

Και το καλύτερο? Μου κόστισε μόνο 18 ευρώ. Μια σανίδα πεύκο κομμένη στα δύο για καπάκι, μεντεσέδες, κόντρα πλακέ για πλάτη και μαγνητάκια για εφετζίδικο κλείσιμο στα πορτάκια.

Well the most  of the job was done by the Chalky Finish itself , as there was no chance to upcycle this item,  if I had to sand, and then prime, and then paint and then age and then varnish the thing! No chance at all!But Chalky Finish is a waterbased chalk  paint, that pemits the artist (aka me), to create without the boring parts. So I just wiped the Trofast with a rug and painted it! Oh yes! I so love that Chalky Finish, because it went from dirty brown to white, in only two hands of paint!

 Το καλό είναι ότι με τα χρώματα κιμωλίας Chalky Finish, ούτε έτριψα, ούτε αστάρωσα! Απλά σκούπισα τη σκόνη με ένα πανί και άρχισα το βάψιμο! Τα Chalky Finish, είναι από τα καλύτερα χρώματα κιμωλίας που κυκλοφορούν στην αγορά και μάλιστα σε τιμή πολύ οικονομική. Ένα κουτάκι 236 ml κοστίζει περίπου 9 ευρώ. Για να καταλάβετε, αυτό το επιπλο, το έβαψα με το  Lace , ένα φοβερό λευκό αντικέ. Χρειάστηκα λιγότερο από ένα κουτάκι (ήταν ήδη ανοιχτό το δικό μου από άλλο project) και μόνο δύο χέρια για να καλύψω αυτό το βρώμικο καφέ και να γίνει ένα πολύ ωραίο λευκό. Και όπως βλέπετε έβαψα μέσα - έξω!

At this point , I decided that the shelves could become doors, and that I had to add wheels tothe bottom.  Aaaaand because  DH was NOWHERE around, I decided  to attach the wheels, WITHOUT TURNING OVER  THE TROFAST. I thought that I wasthe perfect occassion to play the victim - "Oh you were not around, so I did it myself ".Of course I had not imagined that the bottom was not exactly the same as the top, but no my friends! Nothing is a mistake! Only a happy accident! As soon as I realized that the bottom of the Trofast was hollow, I called DH and send him buy a plank, cut it in half and bring it back ASAP to make a topper.  He was not happy to leave his own errands, but revenge is sweet my friends! Ha! He left me on my own when I MIGHT needed his help! He had to pay! 

Όπως το κοίταζα, αποφάσισα ότι τα ράφια μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν άνετα για πορτάκια. Επίσης σκέφτηκα να βαλω και ροδάκια για να μπορώ να το μετακινώ κατά βούληση, χωρίς την αναγκαστική συνδρομή του άντρα μου. Και μια και είχε πάει για δικές του δουλειές και δεν ήταν εκεί να με βοηθήσει να το αναποδογυρίσω... έκανα μια μεγάλη βλακεία  μια πολύ έξυπνη κίνηση. Βίδωσα τα ροδάκια στο πάνω μέρος, περιμένοντας ότι είναι ίδιο με το κάτω. Αφήστε  που ήταν καλή ευκαιρία να παίξω λίγο το θύμα ότι το τούμπαρα μόνη μου! Ήρθε, το γύρισε και ευτυχώς που δεν πρόλαβα να πω τίποτα, γιατί το κάτω μέρος ήταν κούφιο και θα είχα γίνει ρεζίλι! Αλλάααα.... ξέρετε αυτά για το καλό το παλικάρι. Τον έστειλα λοιπόν πάραυτα να αγοράσει μια σανίδα, να την κόψει στην μέση, να πάρει μεντεσέδες για να του φτιάξω καπάκι και να αποκτήσω άλλον ένα κρυφό αποθηκευτικό χώρο. Καλά να πάθει άλλωστε, για να μάθει να λείπει, ενώ υπήρχε πιθανότητα να τον χρειαστώ! Χα!

In the meantime, I painted the new top with a leftover Serene. I did not care which color I would use, because this was ot going to be visible.

Όσο έλειπε, έβαψα το πάνω μέρος με ένα γκρι σιελ  το  Serene .  Βασικά επειδή δεν θα φαίνεται, δεν με ένοιαζε τι θα βάλω και αυτό ήταν σχεδον τελειωμένο και έφτανε ίσα ίσα. Οπότε.....

So when he came back with the wood cut and ready, I had my colors prepared. 1 part Relic and 1 part Legacy

Όταν εμφανίστηκε με τις σανίδες (λίγο γκρινιάρης), είχα ήδη φτιάξει την μίξη μου . Ένα μέρος relic και ένα legacy

Isn't it an amazing combination? The resulting color is  a blue grey that I really love! And of course I used deep brown wax to the edges to make it look old and distressed.

Το χρώμα που βγαίνει, είναι απλά εκπληκτικό! Πέρασα ένα χέρι, έτριψα λίγο τις άκρε με γυαλόχαρτο, και μετά κερί για την παλαίωση. Χρησιμοποίησα το  Deep Brown Wax που κάνει ένα rustic φινίρισμα που το αγαπώ πολύ!

I want to show you something, so I took a picture and I think that the difference is very visible. When I wax the edges of an item, I ALWAYS, ALWAYS wax the middle as well with a clear wax. Although it does not alter  the color, it creates a unified vintage effect. Check the picture above where the edges are brown waxed. Check also the picture on the right when the rest of the wood is cleared waxed. Everything but a little part is lefted unwaxed. You see the tremendous difference? This is a rule. Where you distress the edges with a wax, use clear wax to the rest of the item - it unifies the piece!

Ακούστε και το μυστικό. Το φωτογράσησα και νομίζω φαίνεται πεντακάθαρα! Η πάνω φωτό είναι παλαιωμένες μόνο οι άκρες με καφέ κερί. Στην απο κάτω φωτό έχω περάσει διάφανο κερί όπου δεν είχε καφέ. Έχω αφήσει ένα σημείο μόνο απέραστο, για να δείτε τη διαφορά! Και είναι τεράστια! Το διάφανο κερί, έρχεται και συμπληρώνει την παλαίωση, αφού δίνει σε όλο το κομμάτι το ίδιο distressed ύφος! Κανόνας, λοιπόν. Συνδυάστε τα κεριά, γιατί έχει μεγάλη διαφορά!

I dry brushed the words Lost and Found at the doors from a Tim Holtz Stencil, and Cargo 2-72 at the top and with a final hand of Light Satin Varnish , I was ready to brag to my DH!

Για να δώσω ένα πιο grunge ύφος, έγραψα τις λέξεις Lost και Found στα πορτάκια με ένα στένσιλ του Tim Holtz  και το Cargo 2-72 στην επιφάνεια, πέρασα και ένα χέρι Light Satin Varnish, και έτοιμο το ανανεωμένο επιπλάκι!

What do you think? Are you upcycling anything these days?

Εσείς τι ανακαινίζετε αυτές τις μέρες?

Τι έκανα με τα πόδια μιας παλιάς Singer.....

Δεν ξέρω αν το υπόγειο σας είναι σαν το δικό μας, αλλά αν έχετε πατρικό σπίτι που μάλιστα έχει φιλοξενήσει πάνω από 2-3 γενιές, είναι σίγουρο ότι κρύβει ξεχασμένους θησαυρούς!

Σε μια επίσκεψη μου στο πατρικό, λοιπόν, κατέβηκα να "ψωνίσω" στο υπόγειο. Και παραμερίζοντας κάτι κουτιά ξεχασμένα από τον καιρό του Νώε, αντίκρισα τα πόδια μιας singer. Τώρα ποιανής γιαγιάς- θείας- προγιαγιάς ήταν αυτά, κανένας δεν ήξερε να μου πει. Την μηχανή από πάνω, την είχε χρόνια ο πατέρας μου σαν διακόσμηση στο μαγαζί . Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μη σας πω. Τα πόδια όμως ήταν σε μια άκρη στο υπόγειο και από πάνω τους είχαν στοιβαχτεί διάφορα πράγματα, που τα έκρυβαν σχεδόν τελείως.

Είμαι σίγουρη ότι ήδη μαντέψατε ότι  αμέσως φώναξα το Χάρη,  και απαίτησα να μεταφέρει αυτό το αριστούργημα στο εργαστήριο μου! Φυσικά την γκρίνια μου την άκουσα: είναι παν βρώμικα, κατασκουριασμένα, θα μου λερώσουν το αυτοκίνητο κλπ. Εγώ όμως, βράχος! Είδε και απόειδε και αποφάσισε ότι και να γκρινιάζει δουλειά δεν γίνεται, οπότε άρχισε να τα ξεθάβει. Τα ανέβασε από το υπόγειο,  προσθέτοντας και το παν-βαρια  στα υπόλοιπα κοσμητικά (χαχα μασιφ σίδερο λέμε - δεν διαλέγω ότι και ότι!) και εκεί τον άφησα να πάρει το λάστιχο και να τα ξεπλύνει λίγο πριν τα βάλει στο αυτοκίνητο.

Ξέχασα να βγάλω φωτο πριν την πρώτη μου επίθεση, αλλά πιστέψτε με ήταν αρκετά χάλια! Μέσα στη σκουριά και τη βρώμα! Αν δείτε το μέσα μέρος από το ποδαράκι της φωτό, θα πάρετε μια ιδέα. Το μόνο που σας λέω είναι ότι το εσωτερικό από το ποδαράκι ήταν στην καλύτερη κατάσταση, γενικά.

Αν ήταν τα μαγαζιά ανοιχτά εκείνη την ώρα, θα είχα πάει για ψώνια. Αλλά ήταν Κυριακή.  Δευτέρα πρωί πρωί ήμουνα έξω από το χρωματοπωλείο. Μου ελειπε το βασικό συστατικό. Hammerite. Αυτό είναι ένα υλικό που το βάζεις απευθείας πάνω στη σκουριά και βάφεις με μια κίνηση. Φυσικά διάλεξα το "σφυρήλατο μέταλλο". Και  μετά από 2 χέρια, τα πόδια ήταν σαν καινούργια!

Και τότε ήρθε η ώρα του παιχνιδιού! Και επειδή ήθελα να φτιάξω τραπέζι, πήγα και αγόρασα και μια ταβλα τραπεζιού, για να μην καθυστερώ. Οσο στεγνώνει το μέταλλο, να παίζω με το ξύλο και τούμπαλιν.

Έστησα το ξύλο πάνω σε δύο τρίποδα και άρχισα την καταστροφή. Αφού το έτριψα λίγο με το τριβείο να είμαι σίγουρη ότι δεν έχει καμιά αγκίδα, του έκανα κατσαβιδιές, χτυπήματα, γρατσουνιές - ότι μπορείτε να φανταστείτε! Αφού κατέβηκε η μικρή να δει τι παλεύω με τα σφυριά και κάνω θόρυβο, και όταν ανέβηκε πληροφόρησε τον πατέρα της ότι έχω τόσα νεύρα που διαλύω ένα ξύλο!

Αφού το χάλασα όσο ήθελα, μετά το πέρασα ένα στρώμα κερί. Ξέρετε αυτό το φοβερό κερί των Chalky Finish. Πρώτο χέρι, λοιπόν, Golden Brown Wax.  Απλό σαν διαδικασία. Με το ειδικό στρογγυλό πινέλο, το δουλεύεις με κυκλικές κινήσεις να το ρουφήξει το ξύλο, και μετά σκουπίζεις το πλεόνασμα. Όσο πιο πολύ το αφήσεις και όσο πιο πολύ το δουλέψεις, τόσο πιο σκούρο γίνεται.

Το άφησα λίγο να στεγνώσει και έπιασα τα πόδια. Για την παλαίωση ακολούθησα μια από τις έτοιμες συνταγές της Deco Art. Τρία μέρη Chalky Finish Primitive  και ένα μέρος Treasure. Το χρώμα που βγήκε ήταν ακριβώς το χρώμα που ήθελα! Τις αναλογίες τις μέτραγα με ένα κουταλάκι του γλυκού. Σας πληροφορώ, ότι μου περίσσεψε και χρώμα και έτρεχα να βρω βαζάκι να μην το πετάξω! Σκεφτόμουνα μήπως να το οξειδώσω λίγο από πάνω με κανένα wash Red Iron Oxide, αλλά δεν το αποφάσισα, γιατί μου άρεσε πολύ ήδη.

Με είχε πιάσει πια λύσσα να το τελειώσω, έτσι έτριψα λίγο τον πάγκο με το τριβείο, και τον πέρασα σημεία σημεία με το σκούρο κερί - το Deep Brown. Και  σε λίγη ώρα ήμουνα έτοιμη. Γιατί το κερί, εκτός από ότι βάφει το ξύλο, λειτουργεί και σαν βερνίκι - δηλ είναι το τελευταίο στρώμα και το ξύλο δεν χρειάζεται άλλη προστασία. Αυτό που σας λέω, όμως, είναι μόνο για αντικείμενα εσωτερικού χώρου. Ότι βγαίνει έξω και ταλαιπωρείται, να βάζετε από πάνω ένα καλό βερνίκι πολυουρεθάνης!

Και αυτό ήταν! Έγινε καταπληκτικό και τώρα στολίζει το εργαστήριο μου!

Σας προτείνω να πάτε για ψώνια στο υπόγειο του πατρικού σας. Είμαι σίγουρη ότι κι εσείς θα ξετρυπώσετε κανένα θησαυρό!

Η μεταμόρφωση ενός ψυγείου ή τι κάνεις όταν έχεις λίγη μπογιά και τα νεύρα σου!

Όλη την προηγούμενη βδομάδα, έμπλεξα με μια παραλαβή υλικών στο scrapsnpieces.gr και δεν πρόλαβα να κάνω ανάρτηση! Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν έχω τίποτα καινούργιο να σας δείξω - το αντίθετο! Αλλά αποφάσισα να σας δείξω κάτι παλιότερο για να μην σας δείχνω συνέχεια το καινούργιο μου βιβλίο και με βαρεθείτε τελείως!

Θα σας δείξω , λοιπόν, το καινούργιο μου ψυγείο! Καινούργιο? Όχι ακριβώς. Αλλά μια και το μεταμόρφωσα, σαν καινούργιο φαίνεται!

'Όλα ξεκίνησαν το Σεπτέμβρη ένα βράδυ. Και μάλιστα αυτό το βράδυ,  δεν είχε καμία σχέση με ψυγείο, αλλά πάλι με ένα βιβλίο! Βλέπετε μια κοπέλα μου ζήτησε να της στείλω ένα από τα journals μου για να το κάνει βιβλίο ευχών για το γάμο της.  Ναι, οκ θα μου πείτε - σιγά τα αυγά! Αλλά το θέμα ήταν ότι η κοπέλα παντρευόταν σε μια βδομάδα. Στην Αμερική. Σε ένα χωριό στο Τέξας. Και εγώ ακόμα δεν μπορώ να διακτινίσω βιβλία! (πολύ κρίμα εννοείται). Απευθύνθηκα κι εγώ σε courier.  Υποτίθεται μετά το διακτινισμό είναι η δεύτερη καλύτερη λύση! Πφφφφ....

Λοιπόν, εκείνο το βράδυ όσο πλησίαζε η ώρα του γάμου, η νύφη αντί να χαίρεται με όλες εκείνες τις maid of honors που έχουνε εκεί στην Αμερική, αντάλλαζε μαιλ μαζί μου! Γιατί φυσικά το βιβλίο δεν πήγε. Κι ας πλήρωσε το courier όσο και το βιβλίο! Ήταν κάτι σε σχέση με τα ψιλά γράμματα μας είπαν. Πού δεν τα γνωρίζουν ούτε οι υπάλληλοι του courier.....

Εγώ όπως καταλαβαίνετε τρωγόμουνα. Ησυχία δεν είχα! Και κάτι ήθελα να χαλάσω. Δεν μπορούσα να περιοριστώ στο journal μου. Όοοοχι κυριε. Είχα τα νεύρα μου λέμε! Έφυγα λοιπόν από το σπίτι, αφήνοντας την υπόλοιπη οικογένεια να κοιμαται, και κατέβηκα στο studio. Εκεί όλα έτοιμα, καθαρά και τακτοποιημένα γιατί την άλλη μέρα περίμενα κόσμο.

Μέχρι και το ψυγείο είχε πλύνει η Στεφανία - η απίστευτη κυρία που προσέχει να μην πεθάνουμε από τη βρώμα εδώ μέσα. Το ψυγείο? 

ΧΑ! 

Οκ λοιπόν! Αυτό θα την πληρώσει! 

Όταν κατέβηκα κάτω εκείνο το βράδυ το ψυγείο ήταν έτσι 

Και μάλιστα επειδή ήταν μόνο μερικών μηνών ψυγείο και μόλις πλυμένο  φρεσκαδούρα, γυάλιζε ολόκληρο!

Το πρωί που κατέβηκε ο άντρας μου να δει γιατί δεν κοιμάμαι, είχε γίνει έτσι

Αλλά πολύ το ευχαριστήθηκα! Και το ευχαριστιέμαι και κάθε μέρα που το βλέπω από τότε. Και εγώ και όλοι όσοι έρχονται στο studio!

Δεν θα πιστέψετε πόσο εύκολα έγινε έτσι. Θέλετε οδηγίες? ΟΚ

Κατ αρχήν επειδή το ψυγείο ήταν καινούργιο ΚΑΙ καθαρό, και εγώ reckless από τα νεύρα μου, δεν έβαλα καθόλου primer. 'Εβαψα κατευθείαν πάνω στο εμαγιέ με chalky finish. Όμως, σας προτείνω να περάσετε ένα ασταράκι ή  καλύτερα το stain blocker της σειράς , για να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο ότι δεν πρόκειται να ξεφλουδίσει όσο και αν το πλένετε.  

Με κόλλα βιβλιοδεσίας (και πόνο ψυχής γιατί νόμιζα ότι  ακόμα και η κόλλα βιβλιοδεσίας έχει τα όρια της όπως τα courier - αλλά ευτυχώς  αυτή αποδείχτηκε πανμέγιστη), κόλλησα τα γράμματα. Είναι grungeboard του Τιμ  Χολτζ , που τα είχα χρόνια πεταμένα σε μια άκρη. Μετά πέρασα 2 χέρια Chalky Finish Inheritance  - το μουσταρδί δηλαδή . Αφού στέγνωσαν πέρασα σημεία σημεία αυτό το καφέ της σκουριάς που βλέπετε που λέγεται Cameo , με πολύ στεγνό πινέλο, κάνοντας dry brushing. Και τις λεπτομέρειες του χαλκού, τις έκανα με ψιλό πινελάκι και Cobalt Turquoise της Golden 

Το πρωί με βρήκε στο σημείο αυτό. Το ψυγείο ημιπαλαιωμένο, ο γάμος είχε γίνει χωρίς βιβλίο, το εργαστήριο χαμός.  Ο άντρας μου - συνηθισμένος πια- δεν έκανε κανένα σχόλιο, όταν κατέβηκε το πρωί να δει που είμαι -  απλά έφερε έναν καφέ και έφυγε για τη δουλειά.

Αφού τελείωσα τη δουλειά της μέρας, αραίωσα το cameo με αρκετό νερό, και έφτιαξα  τη σκουριά όπως τη βλέπετε. Να έχει "τρέξει" από τα γράμματα.

Σε 24 ώρες - ας όψεται η ζέστη της Ελλάδας - πέρασα και δύο χέρια από το αγαπημένο μου βερνίκι πολυουρεθάνης, και από τότε απλά το χαίρομαι όπως σας είπα. 

Η Στεφανία που αντιμετώπιζε με τρομερή καχυποψία κάθε απόπειρα βαψίματος μέσα στο σπίτι, πλέον δεν κουνάει βλέφαρο, αφού ξέρει ότι ότι απορρυπαντικό και να βάλει πάνω στα chalky finish, δεν θα πάθει  τίποτα (η δημιουργία μου και κατ επέκταση η Στεφανία εννοείται - για το απορρυπαντικό, σκασίλα μου ότι και να πάθει!).  Ο άντρας μου ενθουσιάστηκε. Και η κοπέλα που έκανε το γάμο χωρίς guest book, ξετρελάθηκε τόσο πολύ με το journal μου, που αποφάσισε να γράψει την ιστορία του νεου ζευγαριού  για να την δώσει στα παιδιά τους!

Το μέσα μου τα χαλάει λίγο όπως βλέπετε - ιδίως όταν έχουν τελειώσει οι μπύρες- αλλά ακόμα και αυτό, διορθώνεται!

Φιλιά σε όλους!

Mini journal pendant

Και μια και σας δείχνω μινιατούρες, αυτό το κόσμημα είναι  για την φίλη μου την Πόπη που θέλει να βάλει την παραμονή ένα φόρεμα total black.

Το εξώφυλλο είναι μεταλλικό και οι σελίδες από vintage βιβλίο. Και για ακόμα πιο vintage look, έχουν καψίματα, σκισίματα και είναι βουτηγμένες σε ένα διάλυμα india ink.

Απόλαυση!

Ανακαίνισης συνέχεια....

Όπως ξερετε όσοι ασχολείστε με τις παλαιώσεις, το δύσκολο είναι να περιμένεις από layer σε layer. Για να περάσει η ώρα και να μην ξεγελαστείς και περάσεις το επόμενο στρώμα πριν στεγνώσει το προηγούμενο, καλό είναι να κάνεις και δεύτερο project ταυτόχρονα. Ούτως ή άλλως τα παλιά σου ρούχα φοράς, χρώμα έχεις, και τα πινέλα σου είναι ήδη βρώμικα. Δεν έχεις να χάσεις τίποτα συνεπώς, αλλά μόνο να κερδίσεις

Προς μεγάλη δυστυχία της κόρης μου, του άντρα και του σκύλου μου, ενώ η απαγόρευση της εισόδου στο μπάνιο ήταν ενεργή, τους απέκλεισα και το μισό σαλόνι, αφού αποφάσισα να βαψω την τραπεζαρία. 

Τραπεζαρία? Πφφφφφ. Αυτό το τραπέζι και οι καρέκλες είναι ο ορισμός του "ουδέν μονιμότερου του προσωρινού". Το αγοράσαμε όταν επιστρέψαμε στην Ελλάδα μετά το φοιτητιλίκι, με budget νεοπροσλαμβανομένου (σε άλλες εποχές βέβαια) και μόνο requirement να είναι μικρό για να χωράει σε μια γωνιά όλη τη βδομάδα , αλλά να ανοίγει και να γίνεται τεράστιο για  να μπορεί να κάτσει η παρέα στις Κυριακάτικες μαζώξεις. Βλέπετε,  οι μόνοι που έμεναν σε δικό τους σπίτι και όχι στο πατρικό τότε, είμασταν εμείς. Για τόσο παλιά μιλάμε!

Από τότε πέρασαν πάνω από 15 χρόνια, και το τραπέζι αυτό μας ακολούθησε σε όλες μετακομίσεις που κάναμε, είδε το πέρασμα από την εργένικη στην οικογενειακή ζωη,  φιλοξένησε όλα μου τα καλλιτεχνικά πειράματα , έχει κάνει κατά καιρούς χρέη αλλαξιέρας, γραφείου, πάγκου για μαστορέματα κλπ κλπ

Βλέπετε ,λοιπόν, αυτό το τραπέζι, δεν είναι το φθηνότερο neoset τραπέζι που είχαμε βρει στα τέλη της δεκαετίας του 90, όπως ισχυρίστηκε ο άντρας μου, αλλά ένα τραπέζι με ιστορία. Εεεεε? Αυτά του είπα αφού έλεγε ότι καλό θα ήταν να το πετάγαμε, γιατί η επίστρωση είχε σπάσει σημεία σημεία και φαινόταν το MDF, και γιατί είχε βαρεθεί να το βλέπει. Βέβαια, όλα αυτά τα σκέφτηκε μόλις του ανακοίνωσα ότι αποφάσισα να το μεταμορφώσω με ακρυλικά. Μάλλον δεν ήθελε να το πειράξω....

Βέβαια μετά άλλαξε γνώμη!

Κάποια στιγμή το χειμώνα, αγόρασα ύφασμα και έντυσα τις καρέκλες -  γιατί το δικό τους ήταν πια πέραν καθαρισμού. Ωραίο vintage ύφασμα, αλλά το όλο σύνολο παρέμενε φτωχό. Δεν έχω φωτογραφία να σας δείξω τώρα και ξέχασα να πάρω πριν ξεκινήσω το project, αλλά θα πάρετε μια ιδέα. Να ο Τζερυ που έχει κλέψει ένα άδειο μπουκάλι και στέκεται δίπλα στο τραπέζι. Δεν λέει και πολλά, ε? Το τραπέζι εννοώ, όχι ο σκύλος!

Όλη η δουλειά έγινε με τα Chalky Finish. Αυτό, που η επιφάνεια που θα βάψουν δεν θέλει προετοιμασία, με έχει σώσει. Πρώτα πέρασα με πινέλο τις καρέκλες καφέ σκούρο (rustic), σημεία σημεία για να αποκτήσει το χρώμα λίγο ενδιαφέρον.

Μετά, ένα χέρι με πινέλο σε λευκό (everlasting) , και ένα χέρι με ρολό για να στρώσει το τελευταίο στρώμα ομοιόμορφα.

Και ένα χέρι βερνίκι πολυουρεθάνης (velvet ) και έτοιμες!

Την ίδια τακτική ακολούθησα με τα πόδια του τραπεζιού. Το πάνω μέρος όμως το ήθελα πραγματικό rustic. Εδώ δεν έβαλα καθόλου ρολό - όλα με το πινέλο. Το πρώτο στρώμα ήταν chalky finish rustic. Το πινέλο φορτωμένο χρώμα και να αδειάζει τελείως πάνω στο τραπέζι. Οι πινελιές όλες προς την ίδια κατεύθυνση. 

Το δεύτερο στρώμα πάλι με το ίδιο χρώμα και την ίδια τεχνική για να βαθύνει τις σκιάσεις. Και για το τελευταίο layer, έκανα ένα glaze με traditions raw umber. Τα traditions είναι artist's quality ακρυλικά, οπότε λίγο χρώμα (περίπου το 1/3 της συσκευασίας), έφτασε για όλο το τραπέζι. Τώρα φαίνεται  σαν παλιό ξύλο. Καλά παλιό είναι ούτως ή άλλως, αλλά καταλάβατε τι εννοώ! 

Στο τραπέζι επειδή είναι βαριάς καταπόνησης, πέρασα τρία χέρια βερνίκι. Πάντως να πω ότι αφού πέρασα το τελευταίο χέρι, περίπου 2-3 ώρες μετά, το βλαστάρι μου έπαιξε jenga πάνω του. Μόλις την πήρα είδηση τρελάθηκα, αλλά ευτυχώς το βερνίκι δεν είχε ούτε γρατσουνιά, οπότε ίσως τα τρία χέρια να ήταν υπερβολή. Τυχερή ήταν,  γιατί θα είχαμε δράματα!

 Αν προλάβω αυτό το μήνα, θα πιάσω και την κουζίνα. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι με μυρίστηκαν που γύρισα και με βλέπω να μη σηκώνω κεφάλι από το τεζάκι μου.

Φιλιά πολλά

Bathroom makeover

Δεν ξέρω αν παθαίνετε κι εσείς τα ίδια, αλλά εγώ όταν γυρνάω από διακοπές, θέλω να αλλάξω το χώρο μου. Φταίει το ότι είμαι ξεκούραστη, φταίει το ότι έχω διάθεση ανανέωσης, φταίει ότι δεν έχω μπει ακόμα σε ρυθμούς δουλειάς, δεν ξέρω. Το γεγονός είναι ότι κάθε Αύγουστο, ανανεώνω το χώρο μου. Πέρσι έφτιαξα το studio - φέτος τα σχέδια μου είναι πιο μεγαλοεπίβολα. Για μεγάλη ανησυχία των υπολοίπων της οικογένειας, αποφάσισα να επιτεθώ στα έπιπλα.

Από τότε που ήρθαμε σε αυτό το σπίτι, εδώ και 6 χρόνια, δεν έχω πειράξει σχεδόν τίποτα, γιατί είχα πάντα την αίσθηση του προσωρινού. Ήταν μια λύση ανάγκης, που δεν μου άρεσε καθόλου - στην πραγματικότητα έμενα στο ενοίκιο δεκα χρόνια για να μην έρθω εδώ. Όμως, η ζωή πάντα γελάει με τα σχέδια μας και τα ultimatums που πρεσβεύουμε, οπότε όχι μόνο είμαι τόσα χρόνια εδώ, αλλά και το παιδί μου που εδώ μεγάλωσε, έχει πολιτογραφηθεί "παιδί απ' το Μπραχάμι" (η κατασκηνωτική κραυγή τους, ήταν μια σφαλιάρα για μενα, που με επανέφερε στην πραγματικότητα)

Να μη σας ζαλίζω άλλο με τα προσωπικά μου. Αυτό που από την αρχή μου κάθισε πολύ άσχημα στο σπίτι αυτό, ήταν το μπάνιο. Ωραίος και μεγάλος χώρος, αλλά το έπιπλο....... Δες τε εδω.

Απαίσιο στην όψη και μελαμίνη σαν υλικό - γεγονός που το κάνει πρακτικά αδύνατο να βαφτεί. Επειδή είχα δοκιμάσει τα chalky finish  στα φοβερά τραπεζάκια του ΙΚΕΑ , με πολύ καλά αποτελέσματα, -δείτε το tutorial που έφτιαξα για το Scraps n Pieces Challenge Blog-, αποφάσισα να τα δοκιμάσω και στη μελαμίνη. Στη χειρότερη, όπως είπα και στον άντρα μου, θα πάρουμε απλά ένα καινούργιο έπιπλο. Χειρότερο αποκλείεται να είναι.

 Ξεκίνησα περνώντας ένα στρώμα stain blocker. Το έβαλα γιατί δεν είχα σπίτι βελατούρα, αλλά ευλόγησα τα γένια μου πολλές φορές, αφού κόλλησε άψογα στην μελαμίνη, δεν επηρέασε καθόλου τα χρώματα αφού είναι διάφανο, και έκανα και τα brush strokes που ήθελα. Μετά πέρασα ένα χέρι treasure, με πινέλο, φροντίζοντας να φαίνονται οι πινελιές.

Στη συνέχεια αραίωσα το treasure , με ίση δόση vintage και λίγο delicate, για να μου δώσει την απόχρωση του οξειδωμένου χαλκού για να κάνω την παλαίωση. Και μετά το παλαίωσα όλο το έπιπλο με κερί σε σκούρο καφέ . 

Το κερί είναι που δίνει αυτό το παιχνίδισμα και την αίσθηση του παλιού. Θέλει πολύ καλό δούλεμα για να πιάσει ομοιόμορφα μέσα στο χρώμα. Τα συγκεκριμένα κεριά της deco art, δεν είναι σαν αυτά που ξέραμε έως τώρα. Είναι ρευστά, δουλεύονται πανεύκολα με στρογγυλό πινέλο, και δεν κινδυνεύετε να μην απλωθούν σωστά, όπως συνέβαινε μέχρι πρότινος με τα κανονικά κεριά επίπλων- που οι ερασιτέχνες τα απέφευγαν,  μια και  ήθελαν δεξιοτεχνία και εμπειρία για να φτάσεις σε  αποτέλεσμα που να βλέπεται.

Αν παράσετε το έπιπλο με κερί, ακνονικά δεν θέλει βερνίκι, αλλά μην ξεχνάτε ότι το δικό μου δεν είναι ξύλο από κάτω να "ρουφήξει" το κερί αλλά μελαμίνη. Ετσι χρησιμοποίησα το κερί μόνο για το χρώμα και επειδή είναι μπάνιο, πέρασα και τρία χέρια βερνίκι. Εγώ προτιμώ το velvet , γιατί μου αρέσει η αίσθηση του στην αφή, αλλά και το κανονικό να πάρετε, την ίδια δουλειά κάνει. Το καλό με τα βερνίκια αυτά είναι ότι εκτός από σφραγιση των πόρων, δημιουργούν και ένα διάφανο φιλμ πολυουρεθάνης (που όμως δεν φαίνεται καθόλου για να χαλάσει το look του φτιάξατε), που προστατεύει εντελώς το χρώμα, από όλα:  λιπαρότητα, νερό, παιδικά χέρια κλπ κλπ.

Μετά από όλα αυτά, τα οποία σύνολο μου πήραν κανένα τετράωρο, το αποτέλεσμα είναι αυτό. Άλλαξα και τα πομολάκια σε κάτι πιο vintage, για να γίνει λίγο πιο classy. Τώρα θέλω μια καινούργια κουρτίνα και μερικές λεπτομέρειες και το μπάνιο μου έγινε ανθρώπινο. Ακόμα και ο άντρας μου πήρε βαθιά ανάσα, που από την ώρα που του ανακοίνωσα τα σχέδια μου, έτρωγε τα νύχια του, αφού ήταν σχεδόν σίγουρος ότι στο τέλος θα πήγαινα για άλλο έπιπλο

\

Να σας πω ότι για όλα αυτά τα χέρια, χρησιμοποίησα περίπου το 1/3 και λιγότερο από την κάθε συσκευασία, οπότε λέω να βάψω και μερικά συμπληρωματικά διακοσμητικά, να ταιριάζουν ακριβώς με το μπάνιο μου.

Θα σας τα δείξω όλα σε μερικές μέρες. 

Φιλιά και να περνάτε καλά

Μυρτώ

Βιβλίο ευχών γάμου - Guest book for a wedding

And they lived happily ever after......

Βιβλίο ευχών γάμου σε vintage στυλ

Και ένα μικρό βιντεάκι με το βιβλίο από την αρχή μέχρι το τέλος.




Πώς σας φάνηκε?

Νέα Πρόκληση στο Scraps n Pieces Challenge Blog και μερικές δημιουργίες

Έφτασε ο Απρίλης και οδεύουμε για Πάσχα με γρήγορους ρυθμούς. Καιρός να πιάσουμε τις Πασχαλινές χειροτεχνίες και να σκεφτούμε και λιγάκι διακοπές.

Φέτος το έχω πολύ ανάγκη να φύγω μερικές μέρες, γιατί ήταν μια δύσκολη χρονιά γενικότερα. Δεν θα σας ζαλίσω με τα προσωπικά μου, αλλά ο χειμώνας πέρασε δύσκολα από θέματα υγείας και δικά μου και της άμεσης οικογένειας. Και επειδή λένε ενός κακού , μύρια έπονται, ε φαντάζεστε τι καλά περάσαμε.

Αλλά φυσικά δεν το βάζουμε κάτω και το δικό μας retreat είναι η δημιουργία, οπότε ελάτε να παίξετε μαζί μας στο Scraps n Pieces Challenge Blog. Η πρόκληση μας αυτό το μήνα, έχει να κάνει με treasures όλων των ειδών

Φτιάξτε λοιπόν τη δική σας δημιουργία για το δικό σας θησαυρό/θησαυρούς! Σύνθεση, κάρτα, art journal σελίδα, mixed media καμβά, altered item, ότι σας πει η έμπνευση σας...
Περάστε μια βόλτα να δείτε τι έφτιαξαν τα κορίτσια μας, να εμπνευστείτε, και περιμένουμε τις
συμμετοχές σας.


Τα άλλα καλά μου νέα είναι ότι ετοιμάζουμε το πρώτο Scraps n Pieces Crop. Θα γίνει το Μάιο, αλλά τι θα κάνουμε ακριβώς, δεν ξέρουμε ακόμα. Παζαρεύουμε ανάμεσα στις παλαβές ιδέες της Αμαλίας (μεχρι και strip scrapbooking μου πρότεινε χθες) και στις πρακτικές λεπτομέρειες της διοργάνωσης. Μόλις καταλήξουμε θα σας πούμε λεπτομέρειες και κόστος. Το σίγουρο είναι ότι ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΕΛΕΙΑ!!!!!!! Γι αυτό κανονίστε προγράμματα!

Εντωμεταξύ, μαζευόμαστε στα μαθήματα και στο Art Journaling Club, όπου δημιουργούμε αλλά κάνουμε και παρέα, περνάμε καλά και μιλάμε όλες στο ίδιο μήκος κύματος!

Σας αφήνω τώρα, αλλά όχι για πολύ, αφού θα επανέλθω με δημιουργίες και tutorial!

Να δημιουργείτε πολύ!

Workshop Παλαίωσης

Ελάτε το Σάββατο στις 22/3 να γράψουμε ιστορία, με ένα πινέλο και ακρυλικά χρώματα.


Θα μάθουμε διάφορες τεχνικές παλαίωσης με ακρυλικά χρώματα - σκουριά, ivory, χαλκό- με πάστες διαμόρφωσης και φινίρισμα με κερί. Τιμή 50 ευρώ με όλα τα υλικά και τα καφεδάκια σας

Τοποθεσία  Άλιμος Αττική 

Curio box or distress ink storage

Όλα ξεκίνησαν από τη φίλη μου την Αλίκη, το "ψαχτήρι" της παρέας, που βρήκε στο Pinterest, αυτή την πολύ όμορφη μεταμόρφωση, μιας απλής συρταριέρας από MDF

Προχθές το βράδυ, λοιπόν, ξεκίνησα να μεταμορφώσω αυτή την ξύλινη συρταριέρα, σύμφωνα με την αποπάνω φωτογραφία για να το φτιάξω δείγμα για το μάθημα που μου ζήτησε η φιλενάδα μου. Είχα στο μυαλό μου, μετά  να βγάλω τα συρταράκια και να τα κάνω μολυβοθήκες και να χρησιμοποιήσω τα άδεια κουτάκια σαν θέση για τα distress inks μου, αφού  το κάθε κουτάκι χωράει 6 distress. 

                                   

Όσο πέρναγα το primer,  σκεφτόμουνα ότι την από πάνω τεχνική την έχω κάνει πολλές φορές. Αφού ούτως ή άλλως θα πέρναγα το warm white από πάνω και δεν θα φαινόταν πολλά πολλά, δεν θα πείραζε να παίξω λίγο στην αρχή. Προσέξτε, ακόμα ήμουν πολύ πειθαρχημένη, γιατί το είχα υποσχεθεί στη φιλενάδα μου , ότι το από πάνω θα φτιάχναμε, και ξέρω ότι τα δικά της γούστα είναι clean and simple.

Και μετά ξεχάστηκα με τα χρώματα,  και layer στο layer, βγήκε αυτό 

Και σαν να μην έφτανε αυτό, σκέφτηκα, ότι μια συρταριέρα καλή είναι, αλλά δύο είναι ακόμα καλύτερες! Οπότε κόλλησα άλλη μια από πάνω. Και το ένα έφερε το άλλο, και μετά δεν μου πήγαινε το χέρι να περάσω το warm white, αλλά τρωγόμουνα να του βάλω κανένα μεταλλικό στοιχείο. Και βγήκε αυτό

Και τρεις μολυβοθήκες, από τα συρταράκια που αφαίρεσα

Και τώρα, μου φαίνεται ότι πάλι δεν έχω θήκη για τα distress, αφού φαντάζομαι το κάθε κουτάκι σαν μια σκηνή από Curiosity box. Αφήστε που τελικά δεν έφτιαξα και αυτό που μου ζήτησε η φιλενάδα μου. 

Όμως είχα καιρό να φτιάξω κάτι χωρίς να είναι παραγγελία (καλά κάνω ότι δεν σας ακούω, ότι κι αυτό παραγγελία ήτανε) και το ευχαριστήθηκα πολύ. Ακούω ψήφους. Να το κάνω θήκη για distress ή Curiosity box? Και το μάθημα? Να το δείξω έτσι ή να κάνω αυτό που μου ζήτησαν? Είδατε διλήμματα που έχει η ζωή!!!!!

Altered suitcases

Από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με το scrapbooking,  και ειδικά από την περίοδο που άρχισα να διδάσκω σε γκρουπάκια, έχω γνωρίσει πολύ κόσμο. Κοπέλες και αγόρια που δεν σταματάνε ποτέ να μαθαίνουν, να ψάχνουν, να δοκιμάζουν. Άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο γύρω τους ομορφότερο μέσα από την τέχνη στις διάφορες μορφές της. 

Μια από αυτές τις σημαντικές μου γνωριμίες είναι με μια πολύ αξιόλογη δασκάλα, τη Δήμητρα. Η Δήμητρα είναι η δασκάλα που όλοι ονειρεύονται να πετύχουν τα παιδιά τους. Με όρεξη, υπομονή και με αγάπη, ξοδεύει ατελείωτες ώρες να κάνει τη μάθηση παιχνίδι, αλλά και να διαπλάσει χαρακτήρες στα μικρά της ζυμαράκια της πρώτης δημοτικού.

Η Δήμητρα, λοιπόν, μου ζήτησε να της φτιάξω τρεις βαλίτσες που να φαίνονται παλιές, για να τις κρατήσουν τρία κοσμογυρισμένα ποντικάκια, που η ζωή τους έφερε σε ένα δάσος που κανένας δεν τους θέλει γιατί είναι "διαφορετικοί", "ξένοι". Και γύρω από τα τρια ποντικάκια ξεκινάει το παραμύθι που όλοι εμείς βιώνουμε στην καθημερινότητα μας. Ξενοφοβία, ρατσισμός κλπ κλπ

Για να είμαι ειλικρινής όταν μου το πρωτοείπε η Δήμητρα, της είπα όχι, γιατί μου φάνηκε πολύ δουλειά σε πολύ λίγο χρόνο. Με έπεισε όταν μου έστειλε το σενάριο. Το διάβασα, συγκινήθηκα και ξεκίνησα αγώνα δρόμου να βρεθούν οι βαλίτσες, να αγοραστούν και να μεταμορφωθούν.

Έτσι μου ήρθαν, λοιπόν, την Τρίτη που μας πέρασε 

Και έτσι είναι σήμερα. Πες τε μου. Δεν είναι αντάξιες πολυταξιδεμένων ποντικιών, που ψάχνουν κάπου να ριζώσουν και να αφήσουν τις βαλίτσες τους πια στην άκρη?