Reflections - a handmade journal or living with a teenager!

I have a teen daughter and I love her to pieces. But she is a Teen, so during the last year, most of the times we are fighting. She is a sweet girl , she has accomplished everything she had tried so far, she is a person I can depend on - although she is only 13 - and  I am proud to be her mama

BUTTTT 

right now we are fighting like none of us can stand the other.

She perceives herself as a young woman, while she is not yet. She tends to be verbally aggressive, very competitive, she "knows better"  and most of the times dismisses us (me and her dad) as the "old generation with the old ways" . But at the same time, she comes to my bed after a nightmare, she forgets to wash her nails etc and needs some "mama hugs" during the week, to deal with life!

As - I am sure-  every mother of a healthy teenager does, I am surfing the net, trying to find ways to deal with this new status quo, we face at home.

During a night surfing to some teen psychology sites, I happened on an image of a young girl, looking away. I do not know if this was a painting treated digitally or a photo, but the girl was highly emotional and somehow buckled up. 

I am an artist and when I see something artistic it triggers a nerve. And this one, was a  great piece of art! So I printed the image and made a journal from it!

 Don't you think that this girl is looking at the future, knowing exactly what she wants?

The back features a book collage, and its focal point is the title of Wuthering Heights. Because this girl "was a wild, wicked slip of a girl. She burned too bright for this world". Fitting. Isn't it?

Some of the inner pages

So this journal is called "Reflections" , is part of my "Frozen in Time" Series and helped me overcome a crisis!

You can browse the journal here 

Keep creating! 

Ο μικρός Πρίγκηπας

Δεν ξέρω από τι συστατικά αποτελούνται τα όνειρα - δεν το έχω ψάξει ποτέ! Μια και είμαι άνθρωπος της επιστήμης και των επιστημονικών εξηγήσεων, αυτό που πάντα πίστευα είναι ότι αποτελούνται από αυτό που σε απασχολεί εκείνο τον καιρό, αλλά δεν το αφήνεις να βγει στην επιφάνεια. Όταν το σώμα και μυαλό χαλαρώνουν , στον μικρό καθημερινό μας  θάνατο τον ύπνο, όλα αυτά τα θαμμένα το σκάνε και βγαίνουν στην επιφάνεια.

Βέβαια, δεν μπορώ να πω ότι δεν πιστεύω καθόλου τα προφητικά όνειρα της μαμάς μου. Μη φανταστείτε τίποτα τρελά πράγματα- κάθε φορά το ίδιο βλέπει. Νερό και χελωνάκια που προσπαθούν να βγουν στην όχθη. Όλα έχουν σημασία. Πόσα χελωνάκια, τι μέγεθος, τι χρώμα έχει το νερό, αν βγηκαν γρήγορα ή οχι - τα πάντα! Καμια φορά το νερό είναι μαύρο και κάποιο χελωνάκι δεν τα καταφέρνει (ευτυχώς σπανια), αλλά κάθε φορά που βλέπει το όνειρο, η οικογένεια περνάει μια τρικυμία. Αν όμως τα χελωνάκια έχουν επιβιώσει, την περνάμε με λίγη παραπάνω αισιοδοξία, αφού θα έχει αίσιο τέλος κάποια στιγμή.....

Καλά, θα μου πείτε, εσύ μας είπες ότι είσαι των επιστημονικών εξηγήσεων και είσαι λίγο καλύτερα από χαρτορίχτρα. Θα σας ανταπαντήσω, ότι δεν ξέρω ούτε τι ζώδιο είμαι, αλλά αυτές οι οικογενειακές παραδόσεις έχουν τελικά βαθιές ρίζες. Μπορεί να έχουν καλλιεργηθεί και λίγο (εως πολύ ), αλλά τελικά είναι η κληρονομιά του καθενός και σύμφωνα με αυτήν βαδίζει στη ζωή.

Τες πα, εγώ γενικά βλέπω χαρούμενα όνειρα. Αφήστε που όσο μεγαλώνω βλέπω όλο και λιγότερα, γιατί πέφτω ξερή όταν τελικά κοιμάμαι. Έχω κι εγώ, όπως όλοι,  κάποια ειδικά όνειρα που επαναλαμβάνονται μέσα στα χρόνια, αλλά έχουμε γίνει πια φίλοι και δεν με φοβίζουν. 

Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως και με την κόρη μου. Ζει τους φόβους και τις στεναχώριες της πολύ ζωντανά στον ύπνο της. Καμιά φορά και τις χαρές της, και τότε τη βλέπεις να κοιμάται με ένα τρομερό χαμόγελο και μια έκφραση πληρότητας. Φοβερούς εφιάλτες, δεν έβλεπε ποτέ, αλλά από τότε που χάσαμε τον παππού της πέρσι το Μάιο, τα κακά όνειρα της κάνουν που και που καμιά επίσκεψη. Τα περισσότερα (τουλάχιστον από αυτά που θυμάται) έχουν να κάνουν με τον παππού , που κάτι παθαίνει και δεν μπορεί να τον βοηθήσει ή να την βοηθήσει αντίστοιχα . Μη νομίζετε ότι μου τα λέει και όλα. Φοβάται ότι θα στεναχωρηθώ αν μου τα πει γιατί θα θυμηθώ τον πατέρα μου,  με την αφέλεια εκείνη των παιδιών που προσπαθούν να προστατέψουν τον ενήλικα.

Και φυσικά κι εγώ κάνω ότι όλες οι μανάδες του κόσμου. Την αγκαλιάζω και της λέω όνειρο ήτανε... Μια μέρα όμως είχα μια έμπνευση. Εκεί που μου διηγιόταν μια φοβερή ιστορία ονείρου, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, της λέω "Γιατί δεν τα γράφεις?" . Γιατί κάθε τι γραμμένο, σκέφτηκε η μάνα, χάνει την τρομακτική και αυθαίρετη μορφή του, φιλτράρεται, και μπαίνει στη σωστή του διάσταση.

Ενθουσιασμός ακολούθησε από τη μικρή, που ζήταγε κάθε μέρα το dream journal της. Και μάλιστα, μια και είχαμε δει πρόσφατα και τον Μικρό Πρίγκηπα (πολύ καλή ταινία - σας την συστήνω), έδωσε παραγγελιά το journal της να έχει απέξω το μικρό Πρίγκηπα.

Και επειδή η ζωή θέλει μεράκι, το έφτιαξα κι εγώ, κομπλέ ,  με χαρούμενο κλείσιμο και σελιδοδείκτη, και από τότε φιγουράρει στο κομοδίνο της, μαζί με τα βιβλία που διαβάζει εκείνο τον καιρό.

Και να σας πω το καλύτερο? Από τότε που το φτιάξαμε, τα κακά όνειρα φαίνεται να μας παρακάμπτουν. Μόνο καλά γεμίζουν τις σελίδες του journal! Τα άγχη της ακόμα τα έχει, αλλά έχασαν την δύναμη τους και μεταμορφώθηκαν σε ωραίες ιστορίες, με αρχή , μέση και τέλος!

Και για τους βιβλιοδέτες αναγνώστες μου, είναι journal με σκληρό εξώφυλλο, δεμένο με  french link stitch. Για το κλείσιμο, έδεσα κορδέλα με συρμάτινο τελείωμα πάνω σε ένα μεταλλικό μανταλάκι, το οποίο έντυσα με χαρτί scrapbooking. Όταν θέλει η μικρή να το ανοίξει, απλά τραβάει την κορδέλα από την πίσω μεριά και βγάζει το μανταλάκι. Τις υπόλοιπες ώρες, είναι κλειστό και ασφαλισμένο!

Περιπέτειες με τις παρέες της βιβλιοδεσίας!

Όλο καλές προθέσεις είμαι και μετά η ζωή με κυνηγάει και κάνω πάλι να γράψω ένα μήνα στο blog μου.

Η τελευταία ανάρτηση ήταν για σεμινάριο french link... Έγινε.... Ήρθε το επόμενο.... Έγινε κι αυτό.... πφφφ και να τος ο Μάρτης που οδεύει στο τέλος. Οκ δεν πτοούμαστε - ας τα πιάσουμε από την αρχή.

Αυτός ο δεύτερος κύκλος της βιβλιοδεσίας φέτος, ξεκίνησε λίγο ανάποδα. Εκεί που είχαμε κάνει ένα τέλειο βιβλιοδετικό παρεάκι, μας πρόλαβε η ζωή που πάντα έχει άλλα σχέδια, και μας ανάγκασε να σκορπίσουμε! Πώς γίνεται και πια δεν μπορούμε να διαθέσουμε ούτε ένα απόγευμα για τους εαυτούς μας,  στη χάση και στη φέξη δεν ξέρω. Ο άντρας μου λέει ότι είμαστε στην καμπή της ζωής μας με τις μεγαλύτερες υποχρεώσεις - μεγάλους γονείς, μικρά παιδιά.  Εγώ συμπληρώνω ότι φτάσαμε να δουλεύουμε ασταμάτητα, αλλά να πρέπει να ζυγίζουμε το κάθε ευρώ που δεν βουλώνει τρύπα. Όπως και να έχει η παραμικρή διασκέδαση μας έχει γίνει σχεδόν ενοχική!

Τέλος πάντων, ουδέν κακό αμιγές καλού.  Η ζωή , λοιπόν, που χάλασε το παλιό μας παρεάκι, μας ανάγκασε και ανοίξαμε την πόρτα σε καινούργια πρόσωπα. Και να την η καινούργια παρέα σε νέες βιβλιοδετικές περιπέτειες.

Εκείνο το βράδυ του French Link, κάναμε μαραθώνια συνάντηση. Ξεκινήσαμε στις έξι το απόγευμα και τελειώσαμε στις δώδεκα το βράδυ. Αν και στο τέλος νομίζω ότι όλες είχαμε ψιλοκουραστεί - είμαστε και σε δίαιτα και απαγορεύονται οι μπύρες, όχι τίποτα άλλο -  η χαρά των βιβλίων μας μας αποζημίωσε! Παίξαμε με κολάζ (ναι όλες ήθελαν να το τολμήσουν), και χειροποίητα χαρτιά από το Νεπάλ, και φυσικά με ένα μυστήριο δέσιμο αλυσίδας που είχε και στοιχεία woven.
Οκ σας ζάλισα, αλλά να τι εννοώ

Εεεεεε? Δεν είναι υπέροχα???

Και φυσικά σε 15 μέρες ξανασυναντηθήκαμε! Αυτή τη φορά επιτεθήκαμε στο Longstitch. Και μάθαμε να φτιάχνουμε τα δικά μας πατρόν. Δείτε τι έφτιαξαν τα κορίτσια με ένα κομμάτι δερματίνη, πολύ κέφι και φαντασία! Α και ένα απλό μιλιμετρέ χαρτί!

Και είμαστε και γρήγορες, αφού 11 η ώρα είχαμε τελειώσει! Ή που βελτιωνόμαστε ή που κόψαμε τις μπύρες και τελειώνουμε νωρίς! χαχα

Σε 15 μέρες έχουμε ξανά συνάντηση για Dos a Dos και μετά άλλη μία για Secret Belgian λίγο πριν το Πάσχα και πάει και αυτή η χρονιά....

Εντωμεταξύ όμως μείνετε συντονισμένοι, γιατί με τις άλλες τελειώνουμε το μεγάλο μας βιβλίο που ντύνουμε με δέρμα, οπότε έχετε να δείτε projects και απο εκεί!

"The Guardians of the Sun"

"The young man entered the kitchen and looked at the older man. He was sitting by the fire and his mind was obviously wandering. His hand was resting at his open journal in his lap. "Who knows which part of the world the great -grandpa is travelling now. I would die to lay my hands on his journal!" thought the man. 

Because the old man sitting by the fire, was The Explorer.  The man who drew the maps of the known world. The man who lived with the savages for years and years. The man who learned by the wizards and priests of  tribes lost long ago. The man who has lived more than any other man has ever lived. 

The legent says that The Explorer became what he is after entering a lost Mayan Temple. They say that he reemerged weeks later, long after his comrades have lost hope, looking fresh and young, with his arms around an old book with a sun symbol. He never talked about what he found inside, how he sustained himself all this time or how he became younger and stronger. And he let noone touch the book. But from then on, he was seen making entries almost each day. Many tried to steal the book to read it. But to everyone else, the book looked blank with only some old symbols and decorations in its pages.....

The man approached the older version of himself full of curiosity, but the old explorer springed to life and closed the journal. "Hey Boy - what do you want?" "

This is the journal of an explorer, its name is "The Guardians of the Sun" and is part of my "Travel Series".

The artwork on the covers gives the impression of a very old book, a relic saved from an old and extinct civilization. The focal point is a metal stamping, treated with patinas to look old, and depicts the symbol of the sun. The covers are embossed, painted and distressed. The finish has been made with several layers of ecological varnishes, to protect the artwork and ensure the vitality of colors for many years to come.

And for those of you who want to browse this journal, I have prepared a video

Feels good to create something for the sake of creation! Do it- it feels really good!

The Eye of Horus

Ένα από τα πράγματα που κάνω και όλο λέω θα το σταματήσω αλλά δεν μπορώ, είναι να συλλέγω διάφορα πράγματα που θα με ιντριγκάρουν στο μάτι. Ξέρω, "σαβουρομαζώχτρα" λέγεται, αλλά εγώ το λέω "το μάτι του καλλιτέχνη". Μαζεύω οτιδήποτε ενδιαφέρον - από σκουριασμένα καρφιά στο δρόμο , μέχρι πεταμένα παντζούρια και σπασμένα πλαστικά παιδικά παιχνίδια. 

Και άμα είναι ψιλιλόγια που μπορώ να σκύψω και απλά να τα χώσω σε καμιά τσέπη, οκ. Το χειρότερο που θα πάθω είναι αυτό το επιτιμητικό βλέμμα  της κόρης μου και ένα "αμάν βρε μαμά! μας βλέπει κόσμος!". 

Όταν βέβαια αυτά που θα μου γυαλίσουν θέλουν συνένοχο, τα πράγματα ζορίζουν, αφού ο άντρας μου πριν το πάρει αυτό που έχω ερωτευτεί,  θα γκρινιάξει για λίγο. Έχω παρατηρήσει ότι η γκρίνια είναι ευθέως ανάλογη του μεγέθους αυτού που μου γυάλισε αλλά και το πόσος κόσμος κοιτάει τι παίρνουμε. 

Υπάρχουν φορές βέβαια που αρνείται flatly με ένα "ούτε να το συζητάς!".  Και καταλαβαίνω ότι το εννοεί, γιατί ακόμα δεν του έχω ζητήσει να πάρει κάτι - αλλά έχει δει πώς το γλυκοκοιτάζω και με έχει προλάβει πριν το πω και αναγκαστεί να αρνηθεί. Πώς το καταλαβαίνει , δεν ξέρω - είμαστε τόσα χρόνια μαζί που μάλλον με έμαθε, αλλά εγώ αυτό τον σκελετό της παρατημένης βάρκας θα τον πάρω στο τέλος, να το ξέρετε. Μου γνέφει από πέρσι το καλοκαίρι και είμαι σίγουρη ότι μπαίνει πάνω στη σχάρα!

Το βιβλίο που θα σας δείξω σήμερα, είναι προϊόν τέτοιων αντικειμένων. Το δέρμα είναι κομμάτι από έναν δερμάτινο καναπέ και η μεταλλική σύνθεση απέξω κομμάτια από σπασμένα κοσμήματα και μια αγκράφα. Τα είχα πολλά χρόνια στα συρτάρια μου με τα "found objects" όπως τα  λέω εγώ  (sic) ή τη "σκουπιδαρία " που λέει το παιδί μου.

Ρητίνη, κερί, χρωστικές,  ένα καλό ανακυκλωμένο χαρτί από μέσα και ένα spring back δέσιμο που του πήγε πλύ, μεταμόρφωσαν τα σκουπίδια στο " Eye of Horus". Γιατί φυσικά το journal μου  έχει ονοματεπώνυμο και οικογένεια, αφού ανήκει στην σειρά "From the beginning of Time"

My Holiday Journal

Φέτος ήταν μια δύσκολη χρονιά, μια και σημαδεύτηκε απο το ταξίδι του μπαμπά μου για άλλες πολιτείες. Λένε ότι πιο δύσκολο για αυτούς που μένουν πίσω είναι η κάθε "πρώτη" φορά . Τα πρώτα γενέθλια, τα πρώτα Χριστούγεννα - όλα αυτά τα "πρώτα" που κάνεις χωρίς τον άνθρωπο σου.

Η αδερφή μου, λοιπόν, πολύ σωστά αποφάσισε ότι αυτά τα "πρώτα" δεν θέλει να τα περάσει οικογενειακώς, αλλά να φύγει κάπου διακοπές. Και αυτό γιατί,  ο μπαμπάς μας ήταν πολλά χρόνια άρρωστος, και  δεν φεύγαμε ποτέ σε "οικογενειακές" γιορτές  και αργίες φοβούμενες κάθε χρόνο μήπως είναι και η τελευταία φορά που είμαστε όλοι μαζί.

Εγώ που δεν το σκέφτηκα, είχα παραγγείλει ειδική βασιλόπιτα και είχα προετοιμάσει το έδαφος για να μαζευόμαστε συνέχεια όλοι μαζί και να κυλίσουν οι γιορτές ευκολότερα. Αλλά κατάλαβα ότι  είχε δίκιο,  και έτσι βρεθήκαμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα να ψάχνουμε πού να πάμε.

Ευτυχώς μετά από συμβουλές φίλης, αλλά και μια ακύρωση που μας ήρθε κουτί, βρεθήκαμε στα Γιάννενα για πέντε μερούλες. Περάσαμε τέλεια, και ενώ είχα αποφασίσει να μην φτιάξω journal φέτος, στην πορεία, σκάρωσα ένα στα γρήγορα.

Χρησιμοποίησα μια συλλογή χαρτιών της 7dots και έφτιαξα όχι μόνο το δικό μου journal, αλλά ένα ακόμα για μια φίλη και οκτώ instagram journals για την υπόλοιπη παρέα.

Το δικό μου είναι το πάνω αριστερά, και αυτό θα σας δείξω στο βίντεο που ακολουθεί

Είναι απλούστατο στην κατασκευή του, αλλά και στην υλοποίηση, αφού ουσιαστικά το μόνο που χρειάζεσαι είναι φωτογραφίες και ότι έχεις διαθέσιμο εκεί που βρίσκεσαι. Για διακοσμητικά χρησιμοποιείς απλά τα εφήμερα που πέφτουν στα χέρια σου : εισιτήρια, προγράμματα, μπροσούρες κλπ κλπ

Φιλιά σε όλους και καλές δημιουργίες!

Aimee's Journey to Thailand

Michael, is planning to take Aimee on a mid-winter journey to Thailand. It is their first exotic journey and as Aimee loves drawing and sketching, Michael thinks that it is "neat to have her own personalized journal to record their travels".

I love making travel journals - as I am sure you already know-  but this one had a catch. Michael contacted me with his ideas at the beginning of December, and he wanted to present the book along with the tickets at Christmas. Of course, there was no way I could do it ( shipping to US needs about three weeks --- and it was Christmas!), so I declined the offer.

BUT Michael, replied with the following:

That is no problem. I understand she will not be able receive it for Christmas. Hopefully we can receive it in time for her to use on our first vacation, if not, that is ok. 

How could I say no after this? So I made two journals side by side. Aimee's and mine!

I am sure you have realised which one is mine, right? Oh yes. Aimee is a bright young girl, so she needs bright, bold and happy colors.

 And I made a video for you as well

Check the long roman numeral at the second page. It's her birthday date written in roman. How cute is this?

If you are wondering if I used my journal, stay tuned, and you will find out how Yasmina the GypsyChick needed a journal to record her journey around the globe! 

Love You Like That

Hello people. It's been a long long time with no post. Although I regurlary post at my Facebook Pages, I was waiting for my hubby to built my new blogs for months. So everytime I had something to share, I was asking him "When my new blogs will be ready?". And he was replying the same with every male around the globe "Soon!" Don't judge him hard. He is full of good intentions. But an online game with other males is sufficient to make him forget each and every resolution he has. 

Instead of waiting for my blogs to be built, I decided to use this one a little more. When they are ready, I will copy- paste the entries. That simple. In the meanwhile.....Ohmmm, ohm, ohm.....

So today, I will show you a journal for two special people. Two people who found each other and found out what love was meant to be. This is what Amy wrote when she explained, what she had 

imagined : 

"I want our book to become something my son, our future children and our future grandchildren can see, can look at and can know, THIS is how love is supposed to feel."

This can melt the coldest heart, don't you think? They both love hot pink, so the book had to be pink. They also love music and butterflies, so I had to add music and butterflies. 

and when Amy got her book, she said 

"Fabulous, amazing and beautiful work! You were such a joy to work with, you really listened and figured US out and created a gorgeous custom book that is just perfect. Thank you so much."

A video flipping  from the first page to the last!

Remember the two cute little girls?

Do you rememeber the two cute little girls, I mentioned a couple of months ago? The ones with the two painted sketching journals? The ones that made me broke all my artist's rules? I have blogged about them here.

Just before receiving their sketching journals, their mum had an other fabulus idea. She asked for a journal for each girl, to use as a questions-answer diary. You know, questions that every little girl has, but is afraid/ ashamed/ scared to death, to ask/discuss even with mama. It was the first time I was hearing about anything similar, but as I've  told you before, the girls' mum was something like a kindred mommy spirit. 

Even before starting on the journals, my own little ("not-so-little mum - I am eleven officially") girl, asked for one. I made a quick one for her, and the magic begun to happen. I didn't even know that she had thoughts of this kind at her age. I had thought that perhaps she would ask a couple of questions about boys and she would forget about the whole project. Instead, she begun to write almost daily - most of the times not even questioning - but explaining - her views of the world around her. I was more than impressed.  She is writing long essays and expresses ideas and feelings  (thank God for me and her papa still) that amaze me. She is concerned for her small world of course, but also for local, society and even global issues, while she tries to shape herself to fit her ideas and  perceptions.

Our journal has become something like the pen pal friends we had when we were young, but augmented a million times. She is sure that she can write anything, as the recipient is the person who will never doubt her - her mom.

Anyway, I could continue to write about all this for many hours as I am still stunned, and I suggest you do it with your kids - you will be stunned too. 

The fact is, that this miracle had almost happened when I started with these journals. So instead of making  only what I had described in my listing, I tried to express all my gratitude to this amazing mama and her brilliant ideas. 

The results can be seen in the photos and the videos (Blue journal, pink journal)  . As my daughter said "When I am getting married, you will make a journal just like these for me"

Thank you Mirf one thousand times. I hope that you will receive the same love and hapinness as I , through these journals

Spellbook

A spellbook for a lady in North Carolina. All the pages are distressed, hand stamped nad antiqued.

The story of birds and owls, and cute little girls that melt your heart

Today I will show you two special books.  What is so special about them, I hear you ask- they are only two childern journals. Well, the special about these journals is that these two little girls made me break  many of my rules. 

To cut the long story short, girls' mom contacted me just before Christmas to ask about a journal for her elder. You know that as a rule I may accept a custom journal if  I find a. the client or  b. the subject intriguing, but I never ever make journals according to instructions. I charge a higher rate as it is custom work  with all the experimenting and design and such, and I allocate a making time of about 3-4 working weeks .  I never show my work as it progresses. The customer agrees to accept the finished product and see it when it arrives at his address. Well, most of you as my readers or students, know all the above, as I never cease to stress their importance, if you want to be an artist and not a mass-production worker.  In this case I violated every rule and I enjoyed the whole process.

*****Warning: If you do not live with a little girl, you have no idea what I am talking about, so just skip the following *******

The girls, chose their colors and theme. Not just indicated a favorite color and let me build the combos, but asked for specific combinations. They even asked for specific details, such as a heart and birds and butterflies etc.  And luckily changed their mind only once.

 If you have more that one little girl at home, you already know that it is not wise to give something to one and not to the other. So,  I accepted to make two custom journals, in a week's time. And then, I assumed that an owl can "pass" for a bird. You realise that this can only  mean disaster - especially when your sister's signature bird is the owl. 

 I do not dare continue and  tell you about the other rules I broke, because I am very near to lose my credibilty over my students, about the artist's set of rules when accepting a commission. I only want to tell you, that the two girls sent me a photo, sitting in front of their tree, holding their pencil cases, waiting for their journals. Even if you never had a little girl at home, your heart would melt at this point.

I had painted this cover for Izzie who asked for birds. But as I told you,  I was unaware that Allie's signature bird was the owl, so the cover had to change name and owner.

So,  I had to make an other canvas for Izzie. But she is only six and her chosen color pallete very limiting. Only blue, purple and silver, but she wanted birds, butterflies and flowers, all creatures of light and colors.  I had to oblige, so I made  exactly what she asked. This is the point when I received the photo of the girls with their pencil cases. The moment I opened the photo, I realised that Izzie's cover needed a third remake. Although it had all the elements Izzie had asked for, it simply was not her.

With the new advantage of having a face behind the name, I produced this, and this time I think I captured something of little Izzie,  in her book 

In the meantime, the girls' mom, was anxious and  was not sure that she had made the right choice. But she was such a sweet and kind person, and deeply in love with her little artists (exactly like myself with my DD),  that she touched a cord. 

After all, it seemed that it was right to accept this order. It was proving a highly satisfactory one - one I really enjoyed. I decided that the girls deserved some extra features. So I changed the binding to a sturdier one. I added extra pockets and scrapbook pages, scattered among the sketching paper for extra interest. A closure would be handy, and a bookmark and some ribbon to decorate the spine. Every girl loves sparkle, so I decorated with beads, glitter and charms. I even tested the new Kraft Tex ( a new sturdy material - something in between paper and cloth), for a back cover pocket for each of the girls. And in the meanwhile, I die-cutted. Letters and shapes, hearts and flowers, butterflies and grass, even some boats. A stencil would be useful for the 6 year old, so I designed and cut one with simple elements. After adding scrapbook paper and a pen and a stamp and some glitter, and stickers, to each journal, I realised that all these would not fit to their pancil cases, so I added a journal bag as well.

I know that it seems that I could play and play and play with these journals, but I had to send them to the girls - they were waiting. Fortunatelly, although I had only five working days, I had 11 actual (throwing Christmas and New Year vacation in the count) and DH was sick with the flu, so no family activities. Me and my not-so-little artist  (mom I am nearly 11), spent many hours at the studio, Playing with Allie's and Izzie's journals.

Girls, I hope you like them and  fill them with your fab art!

Have a fab and happy and artsy new year.

Myrto

Travelogue - A travel joural

A travel journal. For a trip to Paris, a safari in Africa or a journey to your soul.....

Τα journals της οικογένειας Tippit

Τον προηγούμενο μήνα, έφτιαξα τρία journals, για τρία παιδιά που  - μαζί με την οικογένεια τους - θα γυρίσουν τον κόσμο για ένα χρόνο. Ασία, Αφρική , Ευρώπη, Αυστραλία..... θα είναι μια απίστευτη εμπειρία ζωής , αφού πρακτικά θα ακολουθήσουν τα βήματα του Φινέα Φογκ (Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες - Ιούλιος Βερν), αλλά με μοντέρνα μέσα και για 360+ ημέρες!

Όχι ότι μου τρέξαν τα σάλια όταν ο μπαμπάς τους μου είπε τι σκοπό θα είχαν τα βιβλία που θα έφτιαχνα στα παιδιά του. Α μπα καθόλου. 

Όμως ήταν σαν να ταξίδεψα λίγο μαζί τους, όταν εκτός από το artwork, σκεφτόμουνα πώς πρέπει να φτιάξω τα journals για να αντέξουν τα αεροπλάνα, τη ζέστη της ερήμου, τα κρύα της στέπας και τα παιδικά χέρια για τα οποία προορίζονταν. 

Μη γελάτε καθόλου, αφού τα βιβλία ήταν από πάντα απόλυτα συνυφασμένα με το περιβάλλον για το ποίο προορίζονταν, και όχι κατά τύχη. Σκεφτείτε πχ τα εξώφυλλα των Γιαπωνεζικων βιβλίων πόσο λεπτά ήταν σε αντίθεση με τα σκληρά ξύλινα ή δερμάτινα εξώφυλλα των βορειοΕυρωπαίων της αντίστοιχης περιόδου. Ή τα λεπτά  μεταξωτά νήματα με τα οποία έραβαν οι Άραβες που ζούσαν σε ξηρά κλίματα, σε αντίθεση με τα λινά κερωμένα που χρησιμοποιούσαν οι γεμάτοι υγρασία βόρειοι λαοί.  Δεν θα σας κουράσω άλλο, αλλά πιστέψτε με, όλα αυτά και μερικά ακόμα, είναι παράγοντες που πρέπει κανείς να λάβει υπόψη του, όταν φτιάχνει ένα journal που προορίζεται να γυρίσει τον κόσμο!

Παιδιά σας εύχομαι καλά ταξίδια και μια ασφαλή και χαρούμενη επιστροφή, με ένα απίστευτο χρόνο εμπειρίας στην πλάτη σας