Ο μικρός Πρίγκηπας

Δεν ξέρω από τι συστατικά αποτελούνται τα όνειρα - δεν το έχω ψάξει ποτέ! Μια και είμαι άνθρωπος της επιστήμης και των επιστημονικών εξηγήσεων, αυτό που πάντα πίστευα είναι ότι αποτελούνται από αυτό που σε απασχολεί εκείνο τον καιρό, αλλά δεν το αφήνεις να βγει στην επιφάνεια. Όταν το σώμα και μυαλό χαλαρώνουν , στον μικρό καθημερινό μας  θάνατο τον ύπνο, όλα αυτά τα θαμμένα το σκάνε και βγαίνουν στην επιφάνεια.

Βέβαια, δεν μπορώ να πω ότι δεν πιστεύω καθόλου τα προφητικά όνειρα της μαμάς μου. Μη φανταστείτε τίποτα τρελά πράγματα- κάθε φορά το ίδιο βλέπει. Νερό και χελωνάκια που προσπαθούν να βγουν στην όχθη. Όλα έχουν σημασία. Πόσα χελωνάκια, τι μέγεθος, τι χρώμα έχει το νερό, αν βγηκαν γρήγορα ή οχι - τα πάντα! Καμια φορά το νερό είναι μαύρο και κάποιο χελωνάκι δεν τα καταφέρνει (ευτυχώς σπανια), αλλά κάθε φορά που βλέπει το όνειρο, η οικογένεια περνάει μια τρικυμία. Αν όμως τα χελωνάκια έχουν επιβιώσει, την περνάμε με λίγη παραπάνω αισιοδοξία, αφού θα έχει αίσιο τέλος κάποια στιγμή.....

Καλά, θα μου πείτε, εσύ μας είπες ότι είσαι των επιστημονικών εξηγήσεων και είσαι λίγο καλύτερα από χαρτορίχτρα. Θα σας ανταπαντήσω, ότι δεν ξέρω ούτε τι ζώδιο είμαι, αλλά αυτές οι οικογενειακές παραδόσεις έχουν τελικά βαθιές ρίζες. Μπορεί να έχουν καλλιεργηθεί και λίγο (εως πολύ ), αλλά τελικά είναι η κληρονομιά του καθενός και σύμφωνα με αυτήν βαδίζει στη ζωή.

Τες πα, εγώ γενικά βλέπω χαρούμενα όνειρα. Αφήστε που όσο μεγαλώνω βλέπω όλο και λιγότερα, γιατί πέφτω ξερή όταν τελικά κοιμάμαι. Έχω κι εγώ, όπως όλοι,  κάποια ειδικά όνειρα που επαναλαμβάνονται μέσα στα χρόνια, αλλά έχουμε γίνει πια φίλοι και δεν με φοβίζουν. 

Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως και με την κόρη μου. Ζει τους φόβους και τις στεναχώριες της πολύ ζωντανά στον ύπνο της. Καμιά φορά και τις χαρές της, και τότε τη βλέπεις να κοιμάται με ένα τρομερό χαμόγελο και μια έκφραση πληρότητας. Φοβερούς εφιάλτες, δεν έβλεπε ποτέ, αλλά από τότε που χάσαμε τον παππού της πέρσι το Μάιο, τα κακά όνειρα της κάνουν που και που καμιά επίσκεψη. Τα περισσότερα (τουλάχιστον από αυτά που θυμάται) έχουν να κάνουν με τον παππού , που κάτι παθαίνει και δεν μπορεί να τον βοηθήσει ή να την βοηθήσει αντίστοιχα . Μη νομίζετε ότι μου τα λέει και όλα. Φοβάται ότι θα στεναχωρηθώ αν μου τα πει γιατί θα θυμηθώ τον πατέρα μου,  με την αφέλεια εκείνη των παιδιών που προσπαθούν να προστατέψουν τον ενήλικα.

Και φυσικά κι εγώ κάνω ότι όλες οι μανάδες του κόσμου. Την αγκαλιάζω και της λέω όνειρο ήτανε... Μια μέρα όμως είχα μια έμπνευση. Εκεί που μου διηγιόταν μια φοβερή ιστορία ονείρου, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, της λέω "Γιατί δεν τα γράφεις?" . Γιατί κάθε τι γραμμένο, σκέφτηκε η μάνα, χάνει την τρομακτική και αυθαίρετη μορφή του, φιλτράρεται, και μπαίνει στη σωστή του διάσταση.

Ενθουσιασμός ακολούθησε από τη μικρή, που ζήταγε κάθε μέρα το dream journal της. Και μάλιστα, μια και είχαμε δει πρόσφατα και τον Μικρό Πρίγκηπα (πολύ καλή ταινία - σας την συστήνω), έδωσε παραγγελιά το journal της να έχει απέξω το μικρό Πρίγκηπα.

Και επειδή η ζωή θέλει μεράκι, το έφτιαξα κι εγώ, κομπλέ ,  με χαρούμενο κλείσιμο και σελιδοδείκτη, και από τότε φιγουράρει στο κομοδίνο της, μαζί με τα βιβλία που διαβάζει εκείνο τον καιρό.

Και να σας πω το καλύτερο? Από τότε που το φτιάξαμε, τα κακά όνειρα φαίνεται να μας παρακάμπτουν. Μόνο καλά γεμίζουν τις σελίδες του journal! Τα άγχη της ακόμα τα έχει, αλλά έχασαν την δύναμη τους και μεταμορφώθηκαν σε ωραίες ιστορίες, με αρχή , μέση και τέλος!

Και για τους βιβλιοδέτες αναγνώστες μου, είναι journal με σκληρό εξώφυλλο, δεμένο με  french link stitch. Για το κλείσιμο, έδεσα κορδέλα με συρμάτινο τελείωμα πάνω σε ένα μεταλλικό μανταλάκι, το οποίο έντυσα με χαρτί scrapbooking. Όταν θέλει η μικρή να το ανοίξει, απλά τραβάει την κορδέλα από την πίσω μεριά και βγάζει το μανταλάκι. Τις υπόλοιπες ώρες, είναι κλειστό και ασφαλισμένο!

Remember the two cute little girls?

Do you rememeber the two cute little girls, I mentioned a couple of months ago? The ones with the two painted sketching journals? The ones that made me broke all my artist's rules? I have blogged about them here.

Just before receiving their sketching journals, their mum had an other fabulus idea. She asked for a journal for each girl, to use as a questions-answer diary. You know, questions that every little girl has, but is afraid/ ashamed/ scared to death, to ask/discuss even with mama. It was the first time I was hearing about anything similar, but as I've  told you before, the girls' mum was something like a kindred mommy spirit. 

Even before starting on the journals, my own little ("not-so-little mum - I am eleven officially") girl, asked for one. I made a quick one for her, and the magic begun to happen. I didn't even know that she had thoughts of this kind at her age. I had thought that perhaps she would ask a couple of questions about boys and she would forget about the whole project. Instead, she begun to write almost daily - most of the times not even questioning - but explaining - her views of the world around her. I was more than impressed.  She is writing long essays and expresses ideas and feelings  (thank God for me and her papa still) that amaze me. She is concerned for her small world of course, but also for local, society and even global issues, while she tries to shape herself to fit her ideas and  perceptions.

Our journal has become something like the pen pal friends we had when we were young, but augmented a million times. She is sure that she can write anything, as the recipient is the person who will never doubt her - her mom.

Anyway, I could continue to write about all this for many hours as I am still stunned, and I suggest you do it with your kids - you will be stunned too. 

The fact is, that this miracle had almost happened when I started with these journals. So instead of making  only what I had described in my listing, I tried to express all my gratitude to this amazing mama and her brilliant ideas. 

The results can be seen in the photos and the videos (Blue journal, pink journal)  . As my daughter said "When I am getting married, you will make a journal just like these for me"

Thank you Mirf one thousand times. I hope that you will receive the same love and hapinness as I , through these journals

The story of birds and owls, and cute little girls that melt your heart

Today I will show you two special books.  What is so special about them, I hear you ask- they are only two childern journals. Well, the special about these journals is that these two little girls made me break  many of my rules. 

To cut the long story short, girls' mom contacted me just before Christmas to ask about a journal for her elder. You know that as a rule I may accept a custom journal if  I find a. the client or  b. the subject intriguing, but I never ever make journals according to instructions. I charge a higher rate as it is custom work  with all the experimenting and design and such, and I allocate a making time of about 3-4 working weeks .  I never show my work as it progresses. The customer agrees to accept the finished product and see it when it arrives at his address. Well, most of you as my readers or students, know all the above, as I never cease to stress their importance, if you want to be an artist and not a mass-production worker.  In this case I violated every rule and I enjoyed the whole process.

*****Warning: If you do not live with a little girl, you have no idea what I am talking about, so just skip the following *******

The girls, chose their colors and theme. Not just indicated a favorite color and let me build the combos, but asked for specific combinations. They even asked for specific details, such as a heart and birds and butterflies etc.  And luckily changed their mind only once.

 If you have more that one little girl at home, you already know that it is not wise to give something to one and not to the other. So,  I accepted to make two custom journals, in a week's time. And then, I assumed that an owl can "pass" for a bird. You realise that this can only  mean disaster - especially when your sister's signature bird is the owl. 

 I do not dare continue and  tell you about the other rules I broke, because I am very near to lose my credibilty over my students, about the artist's set of rules when accepting a commission. I only want to tell you, that the two girls sent me a photo, sitting in front of their tree, holding their pencil cases, waiting for their journals. Even if you never had a little girl at home, your heart would melt at this point.

I had painted this cover for Izzie who asked for birds. But as I told you,  I was unaware that Allie's signature bird was the owl, so the cover had to change name and owner.

So,  I had to make an other canvas for Izzie. But she is only six and her chosen color pallete very limiting. Only blue, purple and silver, but she wanted birds, butterflies and flowers, all creatures of light and colors.  I had to oblige, so I made  exactly what she asked. This is the point when I received the photo of the girls with their pencil cases. The moment I opened the photo, I realised that Izzie's cover needed a third remake. Although it had all the elements Izzie had asked for, it simply was not her.

With the new advantage of having a face behind the name, I produced this, and this time I think I captured something of little Izzie,  in her book 

In the meantime, the girls' mom, was anxious and  was not sure that she had made the right choice. But she was such a sweet and kind person, and deeply in love with her little artists (exactly like myself with my DD),  that she touched a cord. 

After all, it seemed that it was right to accept this order. It was proving a highly satisfactory one - one I really enjoyed. I decided that the girls deserved some extra features. So I changed the binding to a sturdier one. I added extra pockets and scrapbook pages, scattered among the sketching paper for extra interest. A closure would be handy, and a bookmark and some ribbon to decorate the spine. Every girl loves sparkle, so I decorated with beads, glitter and charms. I even tested the new Kraft Tex ( a new sturdy material - something in between paper and cloth), for a back cover pocket for each of the girls. And in the meanwhile, I die-cutted. Letters and shapes, hearts and flowers, butterflies and grass, even some boats. A stencil would be useful for the 6 year old, so I designed and cut one with simple elements. After adding scrapbook paper and a pen and a stamp and some glitter, and stickers, to each journal, I realised that all these would not fit to their pancil cases, so I added a journal bag as well.

I know that it seems that I could play and play and play with these journals, but I had to send them to the girls - they were waiting. Fortunatelly, although I had only five working days, I had 11 actual (throwing Christmas and New Year vacation in the count) and DH was sick with the flu, so no family activities. Me and my not-so-little artist  (mom I am nearly 11), spent many hours at the studio, Playing with Allie's and Izzie's journals.

Girls, I hope you like them and  fill them with your fab art!

Have a fab and happy and artsy new year.

Myrto

Διάφορες κατασκευές και δωράκια

Για να μην νομίζετε ότι κάνω μόνο βιβλία, σήμερα θα σας δείξω, άλλες κατασκευές.

Ένα diaper cake για ένα νεογέννητο αγοράκι

Μια πινακίδα πόρτας για τη Μπιζου που πια τη λένε Νικολέτα

Πεδιλάκια για την αγαπημένη μου ανηψιά που μας έχει πάρει τα μυαλά

Άντε και σαγιονάρες για τη μαμά της

Αυτά είχα να σας δείξω σήμερα και ελπίζω να τα ξαναπούμε μετά τις διακοπές!

Τα journals της οικογένειας Tippit

Τον προηγούμενο μήνα, έφτιαξα τρία journals, για τρία παιδιά που  - μαζί με την οικογένεια τους - θα γυρίσουν τον κόσμο για ένα χρόνο. Ασία, Αφρική , Ευρώπη, Αυστραλία..... θα είναι μια απίστευτη εμπειρία ζωής , αφού πρακτικά θα ακολουθήσουν τα βήματα του Φινέα Φογκ (Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες - Ιούλιος Βερν), αλλά με μοντέρνα μέσα και για 360+ ημέρες!

Όχι ότι μου τρέξαν τα σάλια όταν ο μπαμπάς τους μου είπε τι σκοπό θα είχαν τα βιβλία που θα έφτιαχνα στα παιδιά του. Α μπα καθόλου. 

Όμως ήταν σαν να ταξίδεψα λίγο μαζί τους, όταν εκτός από το artwork, σκεφτόμουνα πώς πρέπει να φτιάξω τα journals για να αντέξουν τα αεροπλάνα, τη ζέστη της ερήμου, τα κρύα της στέπας και τα παιδικά χέρια για τα οποία προορίζονταν. 

Μη γελάτε καθόλου, αφού τα βιβλία ήταν από πάντα απόλυτα συνυφασμένα με το περιβάλλον για το ποίο προορίζονταν, και όχι κατά τύχη. Σκεφτείτε πχ τα εξώφυλλα των Γιαπωνεζικων βιβλίων πόσο λεπτά ήταν σε αντίθεση με τα σκληρά ξύλινα ή δερμάτινα εξώφυλλα των βορειοΕυρωπαίων της αντίστοιχης περιόδου. Ή τα λεπτά  μεταξωτά νήματα με τα οποία έραβαν οι Άραβες που ζούσαν σε ξηρά κλίματα, σε αντίθεση με τα λινά κερωμένα που χρησιμοποιούσαν οι γεμάτοι υγρασία βόρειοι λαοί.  Δεν θα σας κουράσω άλλο, αλλά πιστέψτε με, όλα αυτά και μερικά ακόμα, είναι παράγοντες που πρέπει κανείς να λάβει υπόψη του, όταν φτιάχνει ένα journal που προορίζεται να γυρίσει τον κόσμο!

Παιδιά σας εύχομαι καλά ταξίδια και μια ασφαλή και χαρούμενη επιστροφή, με ένα απίστευτο χρόνο εμπειρίας στην πλάτη σας

Παιδικά Journals και όχι μόνο

Η κόρη μου, όταν φέρνει φίλες στο σπίτι, προτιμάνε να κάθονται στο εργαστήριο μου, και να φτιάχνουν διάφορα. Το ευχαριστιούνται, γιατί όπως λένε, η "κυρία Μυρτώ" (τρομάρα μου, είμαι και κυρία), "μας δίνει κανονικά υλικά και δημιουργούμε!"

Η αλήθεια είναι ότι τα σωστά υλικά, βοηθάνε πολύ, ακόμα και τις παιδικές δημιουργίες. Εγώ δεν αγοράζω στην κόρη μου ποτέ φτηνά / κακής ποιότητας υλικά. Πιστεύω ότι πχ ένας καλός μαρκαδόρος, εκτός από το ότι θα φανεί στο αποτέλεσμα της δουλειάς της, θα της δώσει και παραπάνω αυτοπεποίθηση, αφού οι κόποι της θα φαίνονται και θα την ενθαρρύνει να προσπαθήσει ακόμα περισσότερο να βελτιωθεί σε αυτό που κάνει. Θυμώνω όταν βλέπω να δίνουν στα παιδιά πχ ξυλομπογιές από το γνωστό παιχνιδοκατάστημα, που κάνουν μόνο για μουτζούρωμα (για χρωμάτισμα, ούτε λόγος!) και αυτό μόνο όταν έχεις μπράτσα παλαιστή! Το να δώσεις λίγα χρήματα παραπάνω και να πάρεις μια καλύτερη ξυλομπογιά, δεν είναι τίποτα, αλλά στο παιδί θα κάνει μεγάλη διαφορά στη δουλειά του! Βέβαια ζούμε σε δύσκολες εποχές, αλλά νομίζω ότι τελικά, το σωστό υλικό, θα τα βγάλει τα λεφτά του, είτε γιατί θα έχει περισσότερη χρωστική , είτε γιατί θα είναι καλύτερης ποιότητας, οπότε θα χρειάζεται λιγότερο χρώμα για την ίδια δουλειά, είτε , είτε.......

Όσοι με ξέρουν, ξέρουν ότι στο θέμα του χαρτιού είμαι κάθετη. Το σωστό χαρτί, κάνει τη ζωή μας ευκολότερη, και τη δουλειά μας τρομερά καλύτερη και δεν κοστίζει τόσο παραπάνω. Όταν , λοιπόν, στην αρχή της χρονιάς με πολιόρκησαν οι φίλες της κόρης μου, να φτιάξω και παιδικά journals, αυτό είχαν στο μυαλό τους. Ότι θα τους φτιάξω βιβλιαράκια, σχεδιασμένα για παιδιά, αλλά με υλικά για καλλιτέχνες.

Το σκεφτόμουνα πολύ καιρό, έκανα την έρευνα μου για το πώς πρέπει να είναι φτιαγμένο ένα παιδικό journal, μίλησα με τα ίδια τα παιδιά από 6 εως 16 χρονών, με τις δασκάλες τους, ακόμα και με ψυχολόγο.... και μετά τα άφησα στην άκρη, γιατί ως γνωστόν το επείγον τρώει το σημαντικό. Βέβαια, έφτιαξα 4-5 πιλοτικά βιβλιαράκια, τα οποία έγιναν ανάρπαστα.

Προχθές, λοιπόν, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Πώς, θα μου πείτε? Ανακάλυψα ότι τα παιδάκια που πήραν τα journals μου, τα χρησιμοποίησαν και τα χρησιμοποιούν ακόμα!!! Και οι μαμάδες τους, εντυπωσιασμένες κι αυτές, μου ζήτησαν Volume II. 

Στην εποχή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, των κινητών, του υπολογιστή και της τηλεόρασης, φαίνεται ότι τα παιδιά βρίσκουν χώρο και για το χαρτί και την δημιουργική έκφραση.  Είτε είναι γραφή, είτε σκίτσο , είτε ζωγραφική ή ακόμα και το παραδοσιακό λεύκωμα με αυτοκόλλητα και στιχάκια από τις φίλες. Φτάνει εμείς οι μεγάλοι να τους δώσουμε τα μέσα!

Μετά , λοιπόν,  από τη μακροσκελέστατη εισαγωγή με τις ψυχολογικές μου αναζητήσεις, έφτασε η ώρα να σας δείξω τι έφτιαξα. Όλα τα παιδιά ζήτησαν σπιράλ, μικρό μέγεθος (μάλλον για το σύνδρομο της λευκής σελίδας), χαρτί και για γραφή και για ζωγραφική, αλλά και χρωματιστό για doodling. Τα περισσότερα ήθελαν το όνομα τους τυπωμένο στο εξώφυλλο και κάποια ζήτησαν και ιδέες για το πώς να το γεμίσουν (αλλά "κυρία Μυρτώ, όχι τέτοια που κάνουμε στο σχολείο - ξέρετε εσείς")

Τα βιβλιαράκια που έφτιαξα, έχουν εξώφυλλο καμβά, εκτυπωμένο και περασμένο διάφορα mediums για να μην ξεβάφει / λερώνει κλπ. Τα εσώφυλλα είναι kraft chipboard, είναι δεμένα με μεταλλικό σπιράλ 2.5 εκ για να μπορούν να "φουσκώνουν άνετα, και μέσα έχουν 60-90 σελίδες, χαρτί ακουαρέλας 300gsm, γραφής 150 gsm, χρωματιστό cardstock και χρωματιστό γραφής 120 gsm. To μπροστά εσώφυλλο έχει ένα κειμενάκι με πληροφορίες και ιδέες  του πώς μπορούν να χρησιμοποιήσουν το journal τους, και το πίσω έχει μια τσέπη για die-cuts, αυτοκόλλητα κλπ κλπ

Νομίζω ότι άργησα, αλλά το πέτυχα. Αφήστε που έχω ενθουσιαστεί και θα τα διαθέσω και στο Etsy. Είναι απίθανο δώρο για τις γιορτές και ένα δώρο που θα βοηθήσει τη δημιουργικότητα του παιδιού, αλλά και τις επιδόσεις του και στη γλώσσα και στα καλλιτεχνικά.